NL - FR
een initiatief van

Je verhaal

Meer dan 20 jaar geleden ben ik verkracht en continu psychologisch getreiterd door m'n schoonbroer. Mijn schoonbroer is dokter. Na de derde maal dat ik werd aangerand en na lang psychologisch getreiter én een brief die m'n schoonbroer P. schreef ben ik naar een tante van mij gegaan en heb haar alles verteld. Ze vond dat ik de brief op een menswaardige manier moest beantwoorden en aan hem geven. In de brief stond dat hij jaloers was op Alain, mijn toenmalige vriend (die nu jammer genoeg gestorven is) en dat het hem speet maar dat hij een psychopaat is. Hij schreef dat hij hulp nodig heeft en dat ik de brief moest weggooien... Ik heb heel veel briefjes van hem gehad (onder m'n hoofdkussen, in m'n schoenen) die briefjes gooide ik steeds weg uit angst dat ik zou betrapt worden. Deze brief echter was de druppel, ik heb hem nog altijd ( hij ligt in een kluis). Mijn tante vond dat allemaal heel erg maar suggereerde toch dat ik er wel een deel schuld aan had en dat de familie vooral niets mocht weten. Ik vroeg toch om m'n mama op de hoogte te houden en nog een tante. Alles werd mooi in de doofpot gestoken, ik moest vooral z'n mond houden want mijn schoonbroer was dokter! We schreven dus een mooie brief terug, ik gaf hem aan P. En dat was het. Op het moment dat ik mijn man leer kennen heb ik geen last meer van P., toch geen directe last.
Jaren later, alles gaat z'n gewonen gangetje, we gaan zelfs samen op weekend... Toch voel ik me steeds ongemakkelijk in z'n nabijheid. P. Is nochtans een zeer goedlachse, leuke man. Iedereen ziet hem graag, hij draait je zo om je vinger... Als hij met mij alleen is voel ik aan z'n ademhaling dat ik moet oppassen, ze wordt heel zwaar, die ademhaling en hij praat altijd met een verstikte stem. Ik tracht m'n papa doorheen die jaren te zeggen wat er gebeurt is maar hij wil er niets van weten, P. Is z'n held, P. doet zoiets niet, ik ben een vrouw en die treffen schuld. Mijn man heb ik van in het begin op de hoogte gebracht, zijn reactie was er een van "WAT... Die komt hier nooit meer binnen". Ik heb hem toen kunnen sussen, heb hem gezegd dat hij nu anders is... Vorig jaar, april 2014, heb ik veel last van migraine. Mijn schoonbroer is klassiek geneesheer maar geeft ook accupuntuur, ik durfde het aan, na aandringen van m'n ouders. Ik vertelde m'n man dat ik dat niet zo goed durfde en hij zei dat onze dochter constant bij mij moest blijven. Alles verliep gewoon maar die ademhaling... Beangstigend .Hij begon te vertellen dat de acupunctuur goed z'n werk deed en dat hij de volgende dag toch terug zou moeten komen, bla bla bla. Toen we weer naar de living gingen, P. , dochterlief en mezelf stelde hij voor dat het de volgende dag terug moest gebeuren. Wat P. Wel niet wist was dat die maandag de kids thuis waren (het was een verlofdag). Ik zei dat het ok was. Die nacht kon ik niet slapen, ik vond het niet goed en besloot P. de volgende dag te smsen! Ik had het lef niet om te bellen. Eerst was hij zogenaamd bezorgt, nadien begon het dat een massage van hem voor mij helend was, nadien vertelde hij mij dat mijn man maar saai was en dat hij mij echte liefde kon geven, nadien werd hij boos ... De P. waar ik bang voor was, was terug. Hij vertelde me dat ik hem nooit meer iets moest vragen, dat hij de enige was die me kon helpen .. Bla bla bla ( ik heb alle sms'en gefotografeerd en bij dé brief gestoken). Na het ge-sms'en ben ik naar m'n ouders gereden, ellendig was ik. Alles kwam teru naar boven. Mijn papa geloofde me nog steeds niet en m'n mama zei: "Ik geloof ons Anne wel, ik heb hetzelfde meegemaakt! GODVERDOMME...... Mijn moeder werd jarenlang door hem mismeesterd, verkracht! Ze heeft godverdomme nooit heer mond opengedaan. Mijn vader geloofde me eindelijk! Ik moest onmiddellijk die brief gaan halen, hij ging (na 20 jaar eindelijk naar mij luisteren). Ik reed naar huis, nam de brief, nam de foto's van de sms'en en ik nam m'n I-pad. Deze keer zou ik, zonder dat m'n ouders het wisten, alles opnemen. Ik wou bewijzen hebben! Ik heb alles op cd staan, mijn moeder werd verkracht en lastig gevallen nadat ik de brief 20 jaar gelen aan P. had gegeven. Je moet weten, ik en mijn mama lijken heel erg op elkaar. Mijn Vader besliste dat niemand dit mocht weten maar dat hij de banden (de reizen, weekendjes...) met P. Zou stoppen. Geen week later wist gans de familie het ( op een familiefeest) vertelde m'n vader alles aan m'n neven en tantes. Iedereen weet het nu, behalve mijn zus. Mijn vader contacteerde diezelfde week P. om te zeggen dat hij van alles op de hoogte was. P. Vertelde dat alles waar was, behalve mijn versie. Hij vertelde ook dat wanneer mijn zus ooit iets zou te weten komen dat hij mij dan zou vermoorden. Dit gesprek, met m'n papa, waarop m'n papa verteld over dat P. mij zou vermoorden heb ik ook opgenomen. P. Heeft me broer ook al bedreigt.. Ik kan geen kant op. Mijn ouders willen niet, zolang zij leven dat mijn zus iets word verteld. Ik heb al maanden bij psycholog gezeten, en ik kom niet in het reine. Ik vind dat gans de wereld die moet weten, dat die klootzak moet gepakt worden! Mijn man zegt, als je die beerput opensmijt zal het voor mij nog veel erger zijn, mijn ouders en tantes willen geen schande over te familie. Ik sta met m'n rug tegen de muis, heb nu al sinds vorig jaar april geen contact meer met P. en met m'n zus. We hebben gebroken, allemaal goed en wel maar ik geraak er niet overheen. Ik voel me tekort gedaan door m'n moeder. Haar geef ik ook de schuld maar ik zie haar graag, ik zie haar als een dom persoon... Maar voor de rest, hoe geraak ik eruit. Ik wil dat het recht geschied, maar zolang al geleden, en ik weet hij zou me vermoorden. P. is een wolf in schapenvacht. Hij is gevaarlijk. Wat moet ik doen? Weet je, sommige mensen die ik vertrouw mijn directie, vriendin) kennen m'n verhaal, allemaal zeggen ze dat ik naar de politie moet maar ik durf niet, ik zou er alleen voor staan. Mijn ouders zouden het me nooit vergeven, mijn man zegt, "dit is van voor m'n tijd..."

Terug naar overzicht
News
Vandaag worden er in ons land weer 100 vrouwen verkracht...
22 / 6 /2015

Ik zwijg niet meer
In België startte op 25 november 2013 een actie die zich specifiek tegen verkrachting van vrouwen richt.

Om de overheid tot actie aan te sporen roept de Vrouwenraad vrouwen op niet langer te zwijgen. Duizenden slachtoffers mogen niet in de kou blijven staan. En de daders moeten gestraft worden. 
[-]  Bent u een slachtoffer, laat dan van u horen. Dien klacht in bij de politie en doe uw verhaal anoniem via ikzwijgnietmeer.be. Want elke dag worden in ons land weer 100 vrouwen verkracht. En slechts 10 van hen dienen klacht in. 
[-]  Wilt u dit onrecht mee bestrijden, steun dan deze Belgische campagne voor een betere opvang, een goede begeleiding en meer respect voor de rechten van slachtoffers van verkrachting.
Teken de petitie

The Gap Is Mine!