NL - FR
een initiatief van

Je verhaal

Ik was 14. Ik kende de dader. Hij was 18.
Hij was kort mijn vriendje geweest. Ik maakte het uit. Toen ik nadien toch nog eens bij hem over de vloer kwam, versperde hij de weg en dwong mij op het bed. Hij dreigde met klaarkomen (en mij dus zwanger maken) als ik mij verzette. Ik maakte geen geluid, niet huilen, niet roepen. Dat zou de vernedering nog groter gemaakt hebben.
Ik fietste naar huis en besloot dat ik hierover beter niets tegen mijn vrome katholieke ouders zou zeggen, die mij verboden om met jongens om te gaan. Mijn moeder naaide de kapotte rits van mijn broek, ik kon haar wijsmaken dat het 'slijtage' was.

Tot ik 32 was bleef dit 'mijn geheim'. Op die leeftijd ging ik in therapie bij een vrouwelijke (!) psychotherapeute om mijn verhaal te vertellen. Zij benoemde voor het eerst wat er met mij gebeurd was: ik was verkracht.
De vriend die ik toen had, verbrak de relatie in deze periode. Hij kreeg door dat ik in de therapie bezig was met ‘iets van seksueel misbruik’, wist niet wat hij ermee aan moest en kon dat ‘er niet meer bijnemen’.
20 jaar na de feiten, voelde ik mij opnieuw verraden door een man, in de steek gelaten.

Zolang ik dat geheim droeg heb ik ook mijn gevoel afgeblokt.
Ik ben nu 43 en heb nog altijd het gevoel dat het zéér moeilijk is om basisvertrouwen en basiskracht te hervinden. Daarom overwoog ik een confrontatie met de dader. Ik vond hem op internet en zag dat hij in een ruig milieu beweegt en liet het zo. Ik trachtte uit te zoeken of hij nog slachtoffers gemaakt heeft, maar het gerecht geeft dat niet prijs. Een klacht neerleggen kan niet anoniem en ik ben bang dat hij mij zou opzoeken. De man werkt nu als sporttrainer met kinderen... en ik voel me verantwoordelijk. Ik vind zwijgen fout, maar ben zelf bang. De feiten zijn overigens verjaard.

Het verhaal stopt niet.
De partner die de relatie verbrak beweegt al lachend in mijn familie- en vriendenkring. Daar heerst onbegrip rond mijn afkeer van hem. Zij kennen mijn verhaal niet. Ik vind de machteloosheid verschrikkelijk. Het zwijgen. Ik zou het soms van de daken willen schreeuwen. Dat het stopt! Het onrecht!

Goed dat jullie dit initiatief nemen!
Bedankt.



Terug naar overzicht
News
Vandaag worden er in ons land weer 100 vrouwen verkracht...
22 / 6 /2015

Ik zwijg niet meer
In België startte op 25 november 2013 een actie die zich specifiek tegen verkrachting van vrouwen richt.

Om de overheid tot actie aan te sporen roept de Vrouwenraad vrouwen op niet langer te zwijgen. Duizenden slachtoffers mogen niet in de kou blijven staan. En de daders moeten gestraft worden. 
[-]  Bent u een slachtoffer, laat dan van u horen. Dien klacht in bij de politie en doe uw verhaal anoniem via ikzwijgnietmeer.be. Want elke dag worden in ons land weer 100 vrouwen verkracht. En slechts 10 van hen dienen klacht in. 
[-]  Wilt u dit onrecht mee bestrijden, steun dan deze Belgische campagne voor een betere opvang, een goede begeleiding en meer respect voor de rechten van slachtoffers van verkrachting.
Teken de petitie

The Gap Is Mine!