NL - FR
een initiatief van

Je verhaal

Toen ik 17 jaar oud was, zat ik - net zoals zoveel pubers - nogal in de knoop met mezelf. Op een weekend met een vereniging werd ik aangerand door een andere deelnemer aan dat weekend, en dat heeft heel wat bij mij teweeg gebracht. Ik wist niet meer waar ik het had.
Een paar weken later kwam ik met een paniekaanval op de spoed terecht en vertelde ik de dokters, verpleegsters en mijn moeder wat er was gebeurd.
Kort nadien ontmoette ik een jongeman, op een betoging. We geraakten aan de praat, hij was erg vriendelijk en kon goed luisteren. Hij vroeg mijn nummer en op die manier onderhielden we contact en spraken we nog eens af.
Op die afspraak is het fout gelopen. We waren naar zijn studio geweest in Brussel, en daar heeft hij me verkracht. Ik zei 'neen' omdat het pijn deed en ik huilde, maar toch ging hij door. Intussen had hij de TV opgezet op een Engelstalig kanaal. Op de achtergrond hoorde ik ze in de reportage praten over seksueel geweld. Ik kan me dat vandaag, meer dan drie jaar later, nog altijd voor de geest halen.
Hij deed het opnieuw, en opnieuw en opnieuw.
Daarna achtervolgde hij me nog tot aan het station, waar ik hem kwijt kon geraken. Ik liep verdwaasd en in paniek rond en stortte uiteindelijk in. De politie bracht me naar hun bureau, en ik deed aangifte. Heel de nacht werd ik verhoord en (medisch) onderzocht, en ten slotte moest ik vanuit een auto aan de politie tonen waar het was gebeurd. Dat alles werkte her-traumatiserend.
Maandenlang kreeg ik niets te horen. Op een dag in de lente, zo'n zes maanden later, kreeg ik een sms van mijn verkrachter. Ik was nochtans (op aanbevelen van de politie) van nummer veranderd. Ik kreeg een paniekaanval. Toen ik thuis kwam, bleek dat ik een brief had gekregen van Justitie. De zaak was geseponeerd, mijn verkrachter liep vrij rond. Ik wist niet meer waar ik het had en heb alleen maar gehuild en geroepen tot ik schor was.

Vandaag heb ik nog steeds een trauma. Ik heb nachtmerries, paniekaanvallen, flashbacks, hyperventilatie. Ik ben heel angstig en vertrouw bijna niemand. Ik heb moeite met het vinden van gezonde coping-strategiƫn. Soms worden hele uren tijd gewist uit mijn geheugen. Nochtans ben ik al die tijd al in therapie.
Ik hou me overeind omdat er ook goede momenten zijn. Maar soms zijn de nachten zo donker. Wil iemand een kaars aansteken?

Terug naar overzicht
News
Vandaag worden er in ons land weer 100 vrouwen verkracht...
22 / 6 /2015

Ik zwijg niet meer
In België startte op 25 november 2013 een actie die zich specifiek tegen verkrachting van vrouwen richt.

Om de overheid tot actie aan te sporen roept de Vrouwenraad vrouwen op niet langer te zwijgen. Duizenden slachtoffers mogen niet in de kou blijven staan. En de daders moeten gestraft worden. 
[-]  Bent u een slachtoffer, laat dan van u horen. Dien klacht in bij de politie en doe uw verhaal anoniem via ikzwijgnietmeer.be. Want elke dag worden in ons land weer 100 vrouwen verkracht. En slechts 10 van hen dienen klacht in. 
[-]  Wilt u dit onrecht mee bestrijden, steun dan deze Belgische campagne voor een betere opvang, een goede begeleiding en meer respect voor de rechten van slachtoffers van verkrachting.
Teken de petitie

The Gap Is Mine!