NL - FR
een initiatief van

Je verhaal

11 jaar lang sleep ik al de pijn, de schaamte, de onzekerheid mee van toen mijn verloofde, die nu mijn vrouw is.
Toen ik haar vond was ze gedrogeerd en sprak ze over het verleden,alles was sexueel getint.Uiteindelijk begon ze over het heden tot op het moment dat ze het had over de homosexuele vriend van haar broer die iets met haar zou gedaan hebben. Ik besefte wat er was gebeurd, dit was mijn vrouw niet...ik schreeuwde dat kan niet je weet niet wat je zegt je bent gedrogeerd en vond in de kamer er naast een pak videos en zag dat de camera die er stond verdwenen was...
Na een half uur perplex te staan kwam ook haar broer gedrogeerd binnen en gaf me een knie in de ballen, ik nam hem bij de keel en drukte hem tegen de muur maar ook hij was zichzelf niet. Zijn vriend daarentegen slipte snel zn kamer binnen en deed de deur op slot...
Nu wist ik zeker wat er was gebeurd. Ze had me reeds gezegd dat haar broer en zij dronken weedthee, gans de kan uit en toen belde men broer zijn vriend.
Ik moest dit stilhouden of de relatie, de opleidingen van die twee mijn nieuwe werk ...alles ging om zeep zijn.
En ja een week later: wat zou jij doen mocht er iemand aan mij komen? Ze wou niet meer gebeft worden en schudde steeds al (onderkant beschermend)het hoofd, ik was ineens te ruw bij de seks of niet lief genoeg, ik was niet romantischO_o . Kussen was ook moeilijk. Ik mocht nooit nog een vinger bij haar anus brengen zonder dat ze agressief, afwijzend reageerde. Seks was nu zoveel minder ze ontweek het, ze wou stoppen met school en kinderen maken... ik zei dat ze moest verder doen. Telkens weer van die rare momenten:ik droomde dat jij me zomaar in de zetel gooide en me zomaar begon te neuken, zonder voorspel en ik duwde je weg maar je trok er jezelf niets van aan en je was kweetniethoe grof met mij...jijzou dat toch nooit niet doen he?
Ondertussen 9jaar getrouwd, twee kinderen, video gevonden van het gebeuren...
En eindelijk gaat ze in therapie maar op echte steun van de familie moesten we niet rekenen... het is toch beter het verleden te laten voor wat het is en door te doen?
Leven met een verkrachte vrouw, soms voel ik mezelf verkracht en verlaten, bedrogen door de wereld en wil ik sterven maar moet ik sterk zijn en uit die kamer stappen waar het gebeurde. Verloofd zijn was voor mij iets magisch en speciaal tot de dag waarop ik sterk moest zijn en haar wereld moest tegenhouden uit elkaar te spatten.
Nog steeds vecht ik voor haar maar de strijd is soms zo eenzaam en hard.
Elke dag weer zeg ik haar dat ik van haar hou, en ik meen het ook! Ooit komt de dag waarop we dit voorval kunnen sluiten dat weet ik zeker, dat houdt me sterk. De dag waarop ons leven terug echt kan starten zonder die onzekerheid, die herinnering aan een pijn die er bewust of onbewust altijd is.
Voor mij is en blijft ze mijn prinses en blijf ik haar prins die nooit de strijd om haar geluk zal opgeven

Terug naar overzicht
News
Vandaag worden er in ons land weer 100 vrouwen verkracht...
22 / 6 /2015

Ik zwijg niet meer
In België startte op 25 november 2013 een actie die zich specifiek tegen verkrachting van vrouwen richt.

Om de overheid tot actie aan te sporen roept de Vrouwenraad vrouwen op niet langer te zwijgen. Duizenden slachtoffers mogen niet in de kou blijven staan. En de daders moeten gestraft worden. 
[-]  Bent u een slachtoffer, laat dan van u horen. Dien klacht in bij de politie en doe uw verhaal anoniem via ikzwijgnietmeer.be. Want elke dag worden in ons land weer 100 vrouwen verkracht. En slechts 10 van hen dienen klacht in. 
[-]  Wilt u dit onrecht mee bestrijden, steun dan deze Belgische campagne voor een betere opvang, een goede begeleiding en meer respect voor de rechten van slachtoffers van verkrachting.
Teken de petitie

The Gap Is Mine!