NL - FR
een initiatief van

Je verhaal

Ik heb het altijd willen zeggen, maar heb het nooit gedaan. Tot op de dag van vandaag stel ik me de vraag of ik het zou moeten vertellen of niet? Of dit mij zou helpen of niet? Het is nu 7jaar geleden, wat voor nut heeft het nu als ik dit vertel, zouden ze mij wel geloven? Ik schaam me. Het voelt alsof het mijn schuld is, ik heb het laten gebeuren, keer na keer na keer. Alsof ik het wilden. Ik was 13jaar oud, geen idee wat seks was, wat goed of fout was, wel of niet normaal. Pas later besefte ik dat het zo verkeerd was, alles behalve normaal. Dat het misbruik was. Pas later wanneer ik op een leeftijd kwam waar mijn vriendinnen (al lachend) spraken over hun eerste keer. Wanneer ik niet wist wat zeggen, omdat het bij mij zo anders was. Ik kan me tot op de dag van vandaag niet herinneren wat er precies gebeurden, ik weet dat hij op me lag, in me zat en ik precies niets voelden. Ik herinner me dat ik me telkens focuste op dat 1ne lichtje in mijn kamer, dat 1 klein lichtje die al mijn aandacht trok, dat 1 klein lichtje die me wegtrok uit heel de situatie. Waarna ik gewoon weer ging slapen en gewoon weer opstond. Ik heb gezwegen, omdat mijn ouders al zoveel zorgen hadden. Omdat ik vond en nog steeds vind dat zij dit niet aankunnen.

Hij voegt me toe op facebook, hij wil me volgen op instagram.. Alsof wat hij met me gedaan heeft normaal is. Alsof een 25jarige jongen ZOMAAR aan een 13jarig meisje kan zitten, alsof hij geen besef heeft van zijn fouten. Terwijl ik nachten wakker lig, nachten huil als een baby, nachten droom over wat ik hem allemaal zou willen aandoen..
Ik haat hem. WAAROM DOET HIJ DIT.
Hoe heb ik dit allemaal zomaar laten gebeuren, het feit dat hij me durft toevoegen of durft te volgen op social media wil zeggen dat hij zich comfortabel voelt bij heel de situatie denk IK dan?! HOE KAN DIT? Hij die zoveel kapotgemaakt heeft, hij die me zo hard verandert heeft. Ik snap mezelf niet.

100duizende keren denk ik na over hoe het anders had kunnen gaan, wat ik wel beter gedaan had! 100duizende keren speel ik alles opnieuw en opnieuw af in mijn hoofd. Op de bus, in de les, in mijn bed voor het slapengaan.. HOE kon dit toch zo ver komen?

Al 3jaar heb ik geen contact meer met mijn vader, ik word soms gek van hem ondanks dat ik zoveel van hem hou. Ik vraag me soms af of hij ECHT van NIKS weet. Hoe kon mijn vader zijn klein meisje laten slapen met deze man? Hoe kon hij nog maar DENKEN dat hij te vertrouwen was ALLEEN bij mij? Het klinkt alvast niet logisch. Ik heb zoveel ruzie met hem gemaakt, zoveel frustratie naar hem toe die ik probeerde te uiten. Heb zovaak geprobeerd het te vertellen, maar telkens verliep het verkeerd. Hij dacht alleen maar dat ik aandacht zocht, aandacht van hem. JA SORRY, DAT DEED IK OOK. ik zocht iemand! Hij had het te druk met zichzelf, waardoor ik opgaf. Ik kon beter zwijgen en geen aandacht meer zoeken, van niemand. Waardoor dagen, weken, maanden en tenslotte jaren worden.

Ik ben nu 20jaar oud. En ik kan je alvast zeggen dat ik vast zit in deze situatie. Dat 7jaar later met dit buitenkomen volgens de politie nutteloos is, en dat volgens social media ik een meisje ben die aandacht zoekt, achterlijk is, maar direct naar de flikken moest gaan, dat wat ik HEM aandoe verschrikkelijk is, een leugen is.

Is dit 1 van de zovele 'verloren zaken?'.

Dit is de eerste keer dat ik erover schrijf. Het is natuurlijk maar een deel van heel het verhaal. Maar ik lees ook verhalen van andere slachtoffers, en dan denk ik vaak bij mezelf 'Ach laat het, er zijn mensen die het vele erger hebben meegemaakt!'. Er zijn zoveel ergere dingen in de wereld, dan dit van mij. Stop met jezelf aan te stellen, vergeet het! Maar het lukt me niet. Ik probeer het! Vandaar dat ik nu dit eens probeer, het deel met anderen. Niet wetend of het me helpt.



Ik vraag me echt af wat ik moet doen? Dagelijks.


Terug naar overzicht
News
Vandaag worden er in ons land weer 100 vrouwen verkracht...
22 / 6 /2015

Ik zwijg niet meer
In België startte op 25 november 2013 een actie die zich specifiek tegen verkrachting van vrouwen richt.

Om de overheid tot actie aan te sporen roept de Vrouwenraad vrouwen op niet langer te zwijgen. Duizenden slachtoffers mogen niet in de kou blijven staan. En de daders moeten gestraft worden. 
[-]  Bent u een slachtoffer, laat dan van u horen. Dien klacht in bij de politie en doe uw verhaal anoniem via ikzwijgnietmeer.be. Want elke dag worden in ons land weer 100 vrouwen verkracht. En slechts 10 van hen dienen klacht in. 
[-]  Wilt u dit onrecht mee bestrijden, steun dan deze Belgische campagne voor een betere opvang, een goede begeleiding en meer respect voor de rechten van slachtoffers van verkrachting.
Teken de petitie

The Gap Is Mine!