NL - FR
een initiatief van

Je verhaal

Ik ben nu 30 jaar.
En ben ooit seksueel misbruikt van mijn 5/6 jaar tot mijn 13/14 jaar. Dit door mijn 2 broers. Eerst dacht ik dat dat normaal was omdat ik zo jong was. Ook al vond ik het niet fijn. Onze ouders waren ook heel weinig thuis. Onze vader zat heel vaak op café heb ik later ontdekt. En waar ons mama was. Ja later ook ontdekt dat zij hem heel vaak van café ging halen. Waardoor dat het soms laat werd dat ze thuis waren. Natuurlijk omdat zij onze papa niet direct van café mee naar huis kon meenemen. Omdat hij dat niet wou. Blijf het raar vinden dat ik het in al die jaren 3/4 keer geprobeerd heb het te vertellen aan mama. Maar zij er helemaal niks aan deed. Dan geef je de moed ook snel op. Op een avond terwijl het bezig was, is onze papa naar boven gegaan. We moesten allemaal naakt naar beneden komen. Wij moesten allemaal een boek over seks bij jongens en meisjes lezen. Ik was 7/8 jaar toen. Ik kon ook niet goed lezen en traag ook nog. En ons mama zat er maar in de zetel woorden en zinnen uit boekjes te knippen. Iets wat ze tot noch toe nog altijd doe. Zij zei niks en deed niks. Na dat we gedaan is moesten we beloven dat nooit meer te doen. En besefte ik maar eerst dat dat niet kon onder broers en zussen. We zijn dan 1 voor 1 rond de tafel moeten gaan en kregen van de leren riem een goeie grote slag op onze rug. Ik dacht dat het dan wel ging stoppen. Vanaf toen wist ik dat ze het bij mijn zus ook daden. En zij van mij ook. Zij is ongeveer 2 jaar ouder dan ik. En die nacht heeft niks veranderd. In tegen deel het werd nog erger. Het bleef niet bij 1 of 2 keer op een avond en nacht. Sindsdien is het naar 6/7 keer gegaan bezien op 24 uur. Ah ja het was afwisselend de ene en dan de andere kort daarna. En als we het zouden gezegd hebben gingen zij ons iets doen. Het was echt verschrikkelijk. En dierf dit ook heel lang niet meer te zeggen. Ik heb er sindsdien wel heel veel over gepraat met mijn zus. Zij is later in de middelbare school naar het CLB gegaan wat vroeger een andere naam had PS of zoiets. En zijn met hun raad naar het vertrouwen arts centrum gegaan. Achter onze ouders hune rug. Het kon niet anders want anders hadden zij ons daar ook nog toe verboden daar heen te gaan. Daar hebben zij met ons de stappen genomen samen met mama en papa om naar MENSANA te Antwerpen te gaan. In tussentijd dat we daar heen gingen. En voor het laatste gesprek waar we allemaal daar aanwezig gingen zijn zouden wij dit moeten melden thuis van het centrum uit. Ik heb dat initiatief op mij genomen het toch thuis te vertellen. Amai toen is de bom thuis letterlijk gebarsten thuis. Onze vader was gestopt met roken. Maar die dag dat hij van zijn werk kwam en ik dat had verteld. Heeft hij 2 pakjes sigaretten de 1 na de andere zo opgerookt. Had hem gevraagd A.U.B. niet te gaan drinken waar ik van verschoot dat hij dat ook niet deed. Maar als mijn jongere broer thuis was en ons vader terug thuis kwam na dat hij lang was weg gegaan. Moest ik zeggen waar hij was. Ik moest mee naar de bovenste verdieping. Dat was de tweede verdieping. Heeft hij mijn broer bijna door de raam geslagen gehad. Waar ik op moest toezien. Het deed deugd dat ons vader zo voor ons opkwam. Wat ons moeder niet deed. Maar was tegelijkertijd wel heel bang. Mijn broers zijn sinds dien ook van thuis weg. Nu later omdat mijn oudste broer schulden had. Wou ons mama en papa hem terug binnen nemen. Dan heb ik voor de eerste keer tegen ons mama gezegd. Als hij hier terug komt wonen ben ik weg. Waarop ons mama zei. Dat zullen wij nog wel eens zien. Ik had daarvoor nog 3 pogingen gedaan om weg te lopen. Maar tussen mijn 13/14 jaar was ik effectief weg thuis. Dit samen met mijn zus. Dit ongeveer rond 03.30u. En we zijn niet meer naar huis gegaan. Nu zijn wij het zwijgen opgelegd door ons vader. Omdat hij wilt dat het stopt. En ons mama lult haar er echt elke keer uit. Of toch dat probeert ze. Want het is niet haar fout. Tot op deze dag nog niet. Dat laat me koud. Ik heb sinds het vertrouwen arts centrum tot 2 jaar geleden therapie gedaan. Zij kunnen ons niet helpen heb ik te horen gekregen in Hasselt. Verwerken probeer ik op mijn manier te doen. Wat niet altijd simpel is. En werd bang en nog als ik bedenk dat ik mijn familie mocht of kon aangeven zelf tot 2 jaar geleden. Bang om te weten wat ik allemaal zou verliezen en wie er allemaal ondervraagd zou moeten worden. Ik weet het tot op heden nog niet wat ik moet of zou doen. Dat is precies of het is een gevecht in mijn hoofd.

Terug naar overzicht
News
Vandaag worden er in ons land weer 100 vrouwen verkracht...
22 / 6 /2015

Ik zwijg niet meer
In België startte op 25 november 2013 een actie die zich specifiek tegen verkrachting van vrouwen richt.

Om de overheid tot actie aan te sporen roept de Vrouwenraad vrouwen op niet langer te zwijgen. Duizenden slachtoffers mogen niet in de kou blijven staan. En de daders moeten gestraft worden. 
[-]  Bent u een slachtoffer, laat dan van u horen. Dien klacht in bij de politie en doe uw verhaal anoniem via ikzwijgnietmeer.be. Want elke dag worden in ons land weer 100 vrouwen verkracht. En slechts 10 van hen dienen klacht in. 
[-]  Wilt u dit onrecht mee bestrijden, steun dan deze Belgische campagne voor een betere opvang, een goede begeleiding en meer respect voor de rechten van slachtoffers van verkrachting.
Teken de petitie

The Gap Is Mine!