NL - FR
een initiatief van

Je verhaal

Pijn. Dat is een woord dat dominant aanwezig blijft. Ik wil zeggen dat ik sterk ben. Ik wil zeggen dat ik sterker ben, om de dingen die ik heb meegemaakt. Ik wil zeggen dat die dingen mee de jonge vrouw maken, die ik vandaag ben, want dat is ook zo.

Die jonge vrouw is echter 9 jaar na datum echter gebroken. Ik besef meer dan ooit dat ik door de gewelddaad, die ik heb moeten meemaken gebroken ben. Gebroken. Dat is het woord. Het doet pijn. Het doet pijn om dat te moeten toegeven. Het doet iedere dag pijn om met die herinneringen, die ik lang voor een groot deel verdrongen had, te moeten leven.

Ik worstel sindsdien met faalangst en een laag zelfbeeld. Ik geloof niet langer in mijn eigen kunnen. Ik wil zeggen van wel. Voor de buitenwereld ben ik het meisje met de eeuwige glimlach. Vrolijk. Goedlachs. Een vrouw met een mening. Ik ben ook gelukkig, want ik heb de beste grote zus die iemand zich kan voorstellen. Zij is de enige die mij echt kent en beseft, alsook dagelijks ziet, hoe mijn verleden een impact heeft op mijn handelen, mijn denken, mijn zijn.

Tot op de dag van vandaag weet ik niet of ik met mijn verhaal naar buiten kan treden. Angst. Beschaamd. Ik wil ook helemaal geen medelijden. Ik wil niet dat mensen me anders bekijken. Ik ben nog altijd ik! Ik wil mijn ouders niet kwetsen met mijn gruwelijke waarheid, hoewel ik weet dat ze me soms beter zouden begrijpen, mochten ze het wel weten, denk ik nog altijd dat het beter is, dat ze niet weten wat hun kleine meisje heeft moeten meemaken.

Ik wil zeggen dat ik sterker ben. Ik wil zeggen dat ik niet gebroken ben. Misschien wil ik vooral zeggen dat zij mij niet gebroken hebben. Door dit aan mezelf aan de buitenwereld te blijven vertellen, komen er bij kleine dingen echter barsten in mijn ziel.

Ik ben nog altijd een vrolijk meisje, een vrolijke jonge vrouw, maar die gewelddaad zal mij voor de rest van mijn leven tekenen en het wordt tijd dat ik dat erken.
Ik ben geen verkrachte vrouw. Ik ben een vrouw, die werd verkracht.

Ik hoop dat ik op een dag kan zeggen, dat die kleine dingen des levens mij niet meer zo zullen breken. Ik hoop dat ik op een dag kan zeggen dat ik niet gebroken ben. Ik blijf hopen op die dag.

Ik ben sterk. Ik ben een overlever. Maar ja, het doet nog altijd pijn. Ja, het rijt wonden in mijn ziel. Ja, 'pijn' blijft het dominante woord.

Terug naar overzicht
News
Vandaag worden er in ons land weer 100 vrouwen verkracht...
22 / 6 /2015

Ik zwijg niet meer
In België startte op 25 november 2013 een actie die zich specifiek tegen verkrachting van vrouwen richt.

Om de overheid tot actie aan te sporen roept de Vrouwenraad vrouwen op niet langer te zwijgen. Duizenden slachtoffers mogen niet in de kou blijven staan. En de daders moeten gestraft worden. 
[-]  Bent u een slachtoffer, laat dan van u horen. Dien klacht in bij de politie en doe uw verhaal anoniem via ikzwijgnietmeer.be. Want elke dag worden in ons land weer 100 vrouwen verkracht. En slechts 10 van hen dienen klacht in. 
[-]  Wilt u dit onrecht mee bestrijden, steun dan deze Belgische campagne voor een betere opvang, een goede begeleiding en meer respect voor de rechten van slachtoffers van verkrachting.
Teken de petitie

The Gap Is Mine!