NL - FR
een initiatief van

Je verhaal

Ik ben een meisje van 18 jaar en ben misbruikt van mijn 5 tot 13 jaar door mijn beide broers. Ik heb enorm veel verdrongen en kan me ook nog maar weinig situaties voorstellen. Ik kan me vooral die eerste keer herinneren en de keren dat ik me het vuilste voelde, die gebeurtenissen die me het meeste pijn deden. Vanaf mijn 11 jaar ben ik beginnen tegenstribbelen. Maar dit haalde niet uit omdat ze mijn zwakke plek kende. Ik ken het gevoel, ik voel het gevoel van vroeger. Ik voel hoe ze me verkrachten, hoe vuil dat ik me voel, hoe ze gebruik maakte van alles dat ze tegen me konden gebruiken. Ondertussen probeer ik al 5 jaar te vechten om mijn leven terug te krijgen. Wat tot nu toe nog niet gelukt is. Ik voel me zo waardeloos, niets. Ik geloof niet dat iemand blij is dat ik er ben. Dat ik leef. Ik geloof niet dat ik iets verdien dat iemand wilt dat ik leef. Ze willen allemaal dat ik dood ga. Dat ik er niet meer ben ik verpest hun lucht. Ik wil er niet meer zijn maar ik kan er ook niet meer zijn. De pijn die ze me aangedaan hebben is teveel aan het worden. Ik wil zo graag gelukkig zijn, maar langs de andere kant wil ik veel liever dood. Ik wilde in heel mijn leven één keer mooi zijn, donderdag was ik mooi. Toen ik afstudeerde. Toen was ik voor het eerst in mijn hele leven mooi. Voor de rest ben ik een gedrocht. Maar dat mag niet gezegd worden want daar worden ze 'kwaad' van. Ik probeer mijn leven op de rails te krijgen maar ik geraak steeds verder van de sporen. Ik geraak verdwaald. ik weet niet wat ik voel, wat ik denk,... Ik krijg de pijn nooit verwoord, bang dat ze gaan denken dat het mijn schuld is. Want ik weet wel dat het mijn schuld is, maar ik wil niet dat andere dat weten. Dat moet geheim blijven. Maar ik wil niet dat het mijn schuld is. Ik had het maar moeten zeggen. Meerdere keren dan alleen die ene keer dat ze me niet geloofde.

Ondertussen heb ik weer een week of twee niet gekrast, maar hoe graag ik het wil is niet te beschrijven. Ik wil pillen nemen om mijn pijn te verdoven, drugs nemen om terug gelukkig te kunnen zijn, zelfmoord plegen om de pijn te doden. Niet mezelf, want ik denk dat ik wel wil leven, maar ik weet niet hoe het moet. Zeker niet met de pijn, het leed dat ik meedraag.
Mijn keel is aan het dichtschroeien van alles dat ik eruit wil schreeuwen, maar me niet lukt omwille van wat anderen van me zullen denken. Mijn hart krimpt samen van de pijn die ik niet verwoord krijg. Mijn ogen zijn heel der dagen vochtig van de tranen die er niet uit geraken. Ik zit zo hard in de knoop met mezelf dat ik zelf de oplossing niet meer zie, en wie zou ze dan wel zien. Ze zeggen: 'jij bent diegene die je kan helpen, niemand anders kan dat in jou plaats', maar wat als je het zelf ook niet kan. Wat als je echt al jaren diezelfde oplossing als dé oplossing ziet. Wat als je al jaren vecht tegen dé oplossing, maar dat verlangen blijft terugkomen? Wat als je probeert om te vechten tegen alles maar dat de vijand blijft winnen.

Terug naar overzicht
News
Vandaag worden er in ons land weer 100 vrouwen verkracht...
22 / 6 /2015

Ik zwijg niet meer
In België startte op 25 november 2013 een actie die zich specifiek tegen verkrachting van vrouwen richt.

Om de overheid tot actie aan te sporen roept de Vrouwenraad vrouwen op niet langer te zwijgen. Duizenden slachtoffers mogen niet in de kou blijven staan. En de daders moeten gestraft worden. 
[-]  Bent u een slachtoffer, laat dan van u horen. Dien klacht in bij de politie en doe uw verhaal anoniem via ikzwijgnietmeer.be. Want elke dag worden in ons land weer 100 vrouwen verkracht. En slechts 10 van hen dienen klacht in. 
[-]  Wilt u dit onrecht mee bestrijden, steun dan deze Belgische campagne voor een betere opvang, een goede begeleiding en meer respect voor de rechten van slachtoffers van verkrachting.
Teken de petitie

The Gap Is Mine!