NL - FR
een initiatief van

Je verhaal

Ik ben een meisje van 18 jaar. 4,5 jaar geleden werd ik verkracht door een kennis. Ik sprak na school met hem af omdat ik mijn sjaal bij een wederzijdse vriend van ons was vergeten. Hij was 5 jaar ouder dan mij, maar was voordien altijd heel beleefd en vriendelijk. We spraken af in een park. Toen ik mijn sjaal terug vroeg, zei hij dat hij er iets voor terug wou, een kus. Toen ik dat weigerde werd hij agressief en is hij tot geweld over gegaan. En trok hij mij mee zodat niemand ons kon zien. De hele tijd dacht ik dat iemand mij zou zien of zou horen omdat er nog mensen in dat park waren maar ik kon niks doen, ik was verstijfd en ik kon amper iets zeggen laat staan roepen. Voor hij weg ging zei hij al spottend dat hij bijna mijn sjaal was vergeten terug te geven. En verzekerde hij mij dat ik hem niks kon doen. Ik was verlamd, en ook na de verkrachting was ik verlamd. Ik voelde niks, ik kon niet huilen of denken. Toen ik na enge tijd terug naar huis ging was ik telaat thuis en was mijn mama boos. Ik heb ik mij verschillende keren gedoucht. Toen mijn mama vroeg wat er gebeurt was durfde ik niks zeggen, uit schaamte en schuldgevoel. Ze was boos dat ik telaat was. Ik dacht dat mijn mama zou nog meer boos zou zijn, ik dacht dat het mijn eigen schuld was. De dagen erna heb ik nog veel getwijfelt om het iemand te vertellen, maar omdat hij mij gezegd had dat ik hem niks kon doen dacht ik dat ik mijzelf alleen belachelijk zou maken. Dat iedereen mij de schuld zou geven.

Ik heb lang mijzelf de schuld gegeven, en ik heb lang gezwegen maar twee jaar geleden deed ik mijn verhaal tegen mijn vriend. Door mijn ervaring waren mijn intimiteit en seksualiteit volledig verwoest. Ik heb lang mensen rond mij weggeduwd omdat ik het vertrouwen in iedereen kwijt was. Toen ik mijn vriend leerde kennen was alles anders, ik vertrouwde hem oprecht en we groeiden langzaam aan dichter naar elkaar toe. Hij had heel veel geduld met mij. Banale dingen als knuffelen en kussen waren soms heel moeilijk voor mij. Het heeft ook lang geduurt voor ik hem mijn verhaal verteld heb - maar ik heb het gevoel dat hij altijd ergens wist dat iets mij zo gemaakt had. Na een paar maanden, voor we aan seks begonnen, ben ik eerlijk met hem geweest. Hij was heel begrijpend, en hij heeft mij veel geholpen.

Vorig jaar had ik echter nog steeds het gevoel dat mijn verkrachting mij iedere dag beinvloedde en mij tegenhield. Ik heb een heel laag zelfbeeld en heb moeite met mijzelf graag te zien. Sinds die 4,5 jaar heb ik ook moeite met aandacht krijgen, en vertrouw ik weinig mensen. Ik voel mij vrijwel altijd onveilig als ik ergens alleen ben en heb nog wekelijks een paar keer nachtmerries.

Na lang praten met mijn vriend, wou ik graag een psychologe bezoeken. Op mijn eerste afspraak adviseerde zij mij het te vertellen aan mijn ouders. Wat ik ook gedaan heb. Mijn ouders waren heel verrast en voelden zich schuldig omdat ze niks gemerkt hadden. Ze waren een grote steun voor mij.

Verder dat jaar ben ik nog een heel jaar naar een psychologe geweest maar dat heeft mij niet veel geholpen. Ik heb nog een lange weg af te leggen, en ik vrees dat ik zelf alle stappen zal moeten maken. Een grote stap was voor mij deelnemen aan een betoging in Brussel voor de veroordeling van ahaddouch taufik.

Mijn verkrachter heeft mij veel afgenomen. Mijn vertrouwen in mensen, mijn seksualiteit, mijn gevoel van intimiteit en vooral mijn gevoel van veiligheid en zelfvertrouwen. Tot op de dag van vandaag heb ik moeite met mijzelf te aanvaarden, ik voel mij 'niks waard'.

Ik denk vaak om er voor uit te komen tegenover mijn vrienden en familie.

Ik schaam mij nog steeds.

Terug naar overzicht
News
Vandaag worden er in ons land weer 100 vrouwen verkracht...
22 / 6 /2015

Ik zwijg niet meer
In België startte op 25 november 2013 een actie die zich specifiek tegen verkrachting van vrouwen richt.

Om de overheid tot actie aan te sporen roept de Vrouwenraad vrouwen op niet langer te zwijgen. Duizenden slachtoffers mogen niet in de kou blijven staan. En de daders moeten gestraft worden. 
[-]  Bent u een slachtoffer, laat dan van u horen. Dien klacht in bij de politie en doe uw verhaal anoniem via ikzwijgnietmeer.be. Want elke dag worden in ons land weer 100 vrouwen verkracht. En slechts 10 van hen dienen klacht in. 
[-]  Wilt u dit onrecht mee bestrijden, steun dan deze Belgische campagne voor een betere opvang, een goede begeleiding en meer respect voor de rechten van slachtoffers van verkrachting.
Teken de petitie

The Gap Is Mine!