NL - FR
een initiatief van

Je verhaal

Ik was 16. Het was mijn eerste "vriendje", hij was toen al 23. Hij was niet echt een vriend, hij gebruikte me voor seks, vroeg geld van me (ik gaf het hem omdat ik zag dat mijn ouders genoeg geld hadden, we waren "rijk" en ik gaf het aan hem omdat geld voor mij niet belangrijk was op dat moment. Nu wel. Ik word misselijk als ik eraan denk hoeveel geld ik dat monster heb gegeven),hij pakte mijn gsm af (omdat ik toch een nieuwe kon krijgen). Ik was verliefd op hem, dat wel, ik gaf hem die dingen om aandacht te krijgen van hem (want anders negeerde hij mij) en "liefde", hij misbruikte me en dan liet hij mij vallen, ik voelde me vies en lelijk, slecht en eenzaam, ik deed alles om iets te krijgen dat op "liefde" kon lijken.
Nu pas besef ik hoe vreselijk misbruikt hij mij heeft. Ik had niemand in die tijd. Mijn ouders zaten in een echtscheiding, mijn moeder ging vreemd, mijn vader (stiefvader eigenlijk, maar al sinds mijn 4de) gaf mij voor vele zaken de schuld; mijn moeder zou teveel tijd met mij willen doorbrengen en ik trok mijn moeder van hem weg, zou haar tegen hem opzetten, omdat ik hem zogezegd niet graag had. Ik had hem wel graag, maar dat was niet wederzijds en vanaf mijn 12de deed ik daarom ook geen enkele moeite meer om tegen hem te praten (ik was wel beleefd tegen hem).
Ik voelde me niet goed thuis, ik voelde me nergens thuis.
Ik had nog nooit een vriendje gehad, en had ook heel weinig vrienden op school.
Ik snakte naar die "eerste" ervaringen; je eerste kus, om je geliefd bij te voelen, mooi, leuk, enz. Ik snakte ernaar. Ik dacht dat het mij nooit zou overkomen. Ik voelde me zo ongelukkig.
De hele "relatie" was pijnlijk, hard en degoutant.
Maar toen hij mij heeft verkracht is er iets in mij gebroken en daarvan heb ik vandaag nog steeds veel last van.
Na dat monster ben ik vijf jaar alleen geweest; geen vriendje, geen seks, zelfs geen losse flirtjes. Niks. Ik wou niks meer te maken hebben met seks.
Hij had mij zwanger gemaakt. En ik heb het kindje gehouden, omdat ik het niet kon wegdoen. Ik had het gevoel dat ene abortus ook mijn doodvonnis zou zijn. Ze mochten me afmaken. Ik zag geen enkel nut meer in mijn leven. Alles was zo leeg, koud, eenzaam, liefdeloos. Mijn zwangerschap was het enige dat me ergens overeind hield, dus ik kon er geen einde aan maken.
Ik heb het kindje gekregen toen ik 17 was. Een meisje. Ze is inmiddels bijna 12 jaar.
Ik kan niet zeggen dat ik een geweldige moeder ben geweest; ik was jong, wist totaal niet wie ik was, ik was heel eenzaam en verdrietig over zoveel zaken. Maar ik heb nooit spijt gehad van haar. Ze is mijn engeltje, ze is heel lief en heel mooi. En zij is het enige "goede" wat er uit Yves is gekomen.
Na haar geboorte ben ik dus heel lang single geweest. Doelbewust, wnat ik wou niks meer met mannen te maken hebben. Ik wou op zoek gaan naar mezelf (studeren, werken) en ik wou me volledig focussen op de opvoeding van mijn dochtertje.
Het was moeilijk maar uiteindelijk ben ik uit dat verdriet geraakt.
Over de verkrachting heb ik met niemand gesproken; zelfs mijn beste vriendin niet.

Tot nu; ik heb nu voor het eerst een echte vriend. Een echte man. Hij is betrouwbaar, ik hou van hem. Hij maakt me blij, hij doet me vaak lachen, hij is geod voor mijn dochtertje. Ze heeft hem graag. HIj helpt haar met haar wiskundeproblemen en we doen vaak leuke dingen als gezin; wandelen, naar d efilm gaan, op restaurant gaan, enz. Ik voel me heel gelukkig bij hem. Soms vraag ik me af waaraan ik zo'n geweldige man verdien...hij is soms te mooi om waar te zijn.
Maar seks is zo moeilijk met hem. Soms gaat het heel goed; dan voel ik me vrij, kan ik me laten gaan en geniet ik ervan. maar soms, sla ik volledig toe, blokkeer ik overal en word ik heel "raar" voor hem.
Ik kan er niks aan doen. Het is alsof ene angst me dan overvalt en me volledig verlamt.
We hebben nu al 6 jaar een relatie. En pas nu heeft hij me op de man af gevraagd "ben je ooit verkracht geweest?" Ik kon niet nee antwoorden, want ik ben verkracht geweest, maar ik kon ook geen volmondige "ja" antwoorden, omdat ik geen zin heb om mijn verhaal te vertellen. Mijn verkrachter is namelijk ook de vader van mijn dochter. En ik wil niet dat hij op zo'n manier mijn dochter gaat zitten bekijken.

Ik besef dat ik mijn verhaal moet vertellen. De verkrachting; hoe vuil ze was, hoe verschrikkelijk ik me gevoeld heb. Ik heb heel vaak "nee" gezegd, uiteindelijk heb ik er mij bij neergelegd en gewoon gewacht tot het voorbij was. Het deed heel veel pijn. En erna voelde ik me zo gebroken, zo kapot gemaakt. Hij had mij op alle mogelijke manieren vernederd. Er bleef niks meer van mij over.
Ik geloofde in niks meer; geen liefde, geen goede mannen.

Ik weet niet of ik mijn verhaal echt moet vertellen. IK haat zijn familie, ik heb volledig met hem gebroken, maar mijn dochter heeft nog contact met zijn moeder.
Ik laat haar op bezoek gaan als ze dat zelf vraagt. Ik heb haar nooit het verhaal vertelt over haar vader. De eerste jaren vertelde ik zelfs geen kwaad woord over hem. Zelfs toen hij afkwam mede onder invloed van zijn moeder, om de geinteresseerde "papa" uit te hangen. Gelukkig woont hij al sinds dat ze 1 jaar is heel ver weg (Canada) en heb ik dus geen last van hem en bemoeit hij zich niet met de opvoeding van mijn dochter. Op haar geboorteakte staat ook vader onbekend, en ik zal nooit mijn toestemming geven voor zijn erkenning.
Nu dat ze wat ouder is begint ze naar haar vader te vragen en ben ik eerlijker geworden.
Ik heb haar gezegd dat ik hem niet vertrouw en dat het daarom is dat ik niet wil dat ze met haar oma naar canada gaat om hem te bezoeken.
Ze neemt me dat kwalijk. Ze heeft me gevraagd waarom ik hem niet vertrouw en dan heb ik enkele voorbeeldjes gegeven van vroeger; dat hij geld steelt, dat hij mij en mijn familie vertrouwen heeft misbruikt door bv geld te stelen, auto's stelen, uren met de telefoon bellen naar het buitenland, enz.









Terug naar overzicht
News
Vandaag worden er in ons land weer 100 vrouwen verkracht...
22 / 6 /2015

Ik zwijg niet meer
In België startte op 25 november 2013 een actie die zich specifiek tegen verkrachting van vrouwen richt.

Om de overheid tot actie aan te sporen roept de Vrouwenraad vrouwen op niet langer te zwijgen. Duizenden slachtoffers mogen niet in de kou blijven staan. En de daders moeten gestraft worden. 
[-]  Bent u een slachtoffer, laat dan van u horen. Dien klacht in bij de politie en doe uw verhaal anoniem via ikzwijgnietmeer.be. Want elke dag worden in ons land weer 100 vrouwen verkracht. En slechts 10 van hen dienen klacht in. 
[-]  Wilt u dit onrecht mee bestrijden, steun dan deze Belgische campagne voor een betere opvang, een goede begeleiding en meer respect voor de rechten van slachtoffers van verkrachting.
Teken de petitie

The Gap Is Mine!