NL - FR
een initiatief van

Je verhaal

Stilte, inderdaad, dat is wat je wil na zo'n trauma. Doch, dat is er niet, er is enkel chaos en je brein wat totaal geblokkeerd is omdat het de realiteit niet aankan. Het is niet bij mij gebeurd denk je, je wil/kan niet meer voelen, het doet te pijn. Het duurde uren vooraleer ik besefte wat er gebeurd was. Heb me zeker 20x gaan douchen, voelde me vuil, vies, onwaardig. Ik zat in de zetel en alles aan me voelde verdoofd, was net een zombie. Wenen, niet meer spreken kunnen, niet weten wat doen, beschaamd, me schuldig voelen, machteloos op alle gebied, ongeloof over het trauma, intense pijn en verdriet, gevoel dat er een vrachtwagen over me heen gereden was, alsof ik er niet toe deed, mijn hoofd dat bijna ontplofte, overal pijn, niet meer willen leven,....

De 3e dag besefte ik dat ik naar dokter moest bellen, hij was de enige die ik kon vertrouwen en me kon helpen. Ik kon niet meer functioneren, niet meer logisch denken, voelde nog steeds verdoofd. Bij de dokter amper kunnen zeggen wat gebeurd was, dan die SAS test en het moeten gaan aangeven bij de politie. Ik wou niet, doch dokter stond erop anders mocht hij test niet doen. Bijna 5u op politie bureau omdat ik door mijn tranen heen amper spreken kon. De inspectrice verstond dit en zei me mijn tijd ervoor te nemen. Toen verklaring er was, wou ik niet verdergaan ermee, ik was bang, beschaamd,.... Doch er was geen terugweg daar de aanklacht te zwaar was en de politie op de hoogte was. Dus toch verder.

De dagen, weken, maanden,.. erna waren totaal anders. Mijn 'leven' was me ontnomen, ik was mezelf niet meer. Ik durfde niet meer buiten gaan, deed mijn deur niet meer open, nam mijn telefoon niet meer op, ik sloot me op. Angst, nachtmerries, slaapproblemen, niet meer verder willen, hoofdpijn, spierpijnen over mijn hele lichaam, misselijk en overgeven, huiduitslag van stress, maagontsteking, ik was een gevangene in mijn eigen woning,.....
Als ik buiten kwam om post te halen, keek ik 10x rond me of ik hem niet zag: hij woonde nl in mijn straat wat het nog veel erger maakte daar ik er dagelijks constant mee geconfronteerd werd en mij psychologisch kapot maakte.
Spierpijnen werden zo erg dat ik in ziekenhuis testen moest laten doen: centrale sensitisatie. Zijn chronische pijnen en een immense overgevoeligheid doordat je een trauma hebt gehad wat je niet kan verwerken. Ik verdroeg niets meer, ik hoorde alles, rook alles, zag alles, enorm prikkelbaar, kortom: mijn czs stond constant op hoog alarm.
Daarna bij een psychiater; enorm veel medicijnen moeten nemen en maanden doodziek geweest ervan.Conclusie: PTSS. Alles gehad; medicatie, gesprekstherapie,.. het bleef geblokkeerd bij mij.

Intussen mijn relatie op de klippen door dit alles.

Door slachtofferhulp ben ik supergoed opgevangen en nog.
Nu, 1 jaar en 3 maaanden verder ben ik nog steeds in behandeling.
Het begint stilaan te deblokkeren.
Een torenhoge rekening van dokters, therapeuten, medicatie,....

Mijn verwondingen werden vastgesteld door een dokter van het parket en waren het enige bewijs dat dit gebeurd was zonder mijn toestemming. Mits de dader steeds het voordeel van de twijfel geniet en rechten heeft. Als slachtoffer heb je niets en ben je inderdaad een offer wat geslacht werd en nog steeds.

Uiteindelijk kwam het voor de rechtbank. Ondanks werd hij vrijgesproken wegens te weinig objectieve bewijzen!!!
En nota bene ook nog omdat ik 3d gewacht had om klacht neer te leggen!! Ben er nu al bijna 1,5j over aan het doen om dit trauma te deblokkeren, laat staan dat ik direct kon klachtneerleggen.

Je voelt je nog dieper de grond in geduwd, machteloos, enorm gevoel van onrecht, boosheid, ongeloof, ...

Je hebt een mensonterend trauma meegemaakt waar je tegen niemand over kan praten, je leven is totaal omvergegooid, je relatie kwijt, je sociale contacten kwijt, je levensenergie, jezelf kwijt, constante angstgevoelens, paniekaanvallen, een torenhoge factuur, een verhuis, ... je hoopt eindelijk erkenning te krijgen door de rechtbank en vrouwe Justitia om eindelijk je menswaardigheid terug te krijgen. Doch zelfs dat niet.

Waarom dan nog zo'n enorme moeite doen om toch klacht neer te leggen en die hele lijdensweg door te moeten als er geen recht geschied?

Hoe verder met je leven, die frustraties, woede,...

Het word tijd dat wij als slachtoffers gehoord, erkend en aux serieux genomen worden.
De wet zou zodanig aangepast moeten worden zodat een slachtoffer rechten/rechtvaardigheid krijgt ipv nog dieper de put ingeduwd te worden!

Terug naar overzicht
News
Vandaag worden er in ons land weer 100 vrouwen verkracht...
22 / 6 /2015

Ik zwijg niet meer
In België startte op 25 november 2013 een actie die zich specifiek tegen verkrachting van vrouwen richt.

Om de overheid tot actie aan te sporen roept de Vrouwenraad vrouwen op niet langer te zwijgen. Duizenden slachtoffers mogen niet in de kou blijven staan. En de daders moeten gestraft worden. 
[-]  Bent u een slachtoffer, laat dan van u horen. Dien klacht in bij de politie en doe uw verhaal anoniem via ikzwijgnietmeer.be. Want elke dag worden in ons land weer 100 vrouwen verkracht. En slechts 10 van hen dienen klacht in. 
[-]  Wilt u dit onrecht mee bestrijden, steun dan deze Belgische campagne voor een betere opvang, een goede begeleiding en meer respect voor de rechten van slachtoffers van verkrachting.
Teken de petitie

The Gap Is Mine!