NL - FR
een initiatief van

Je verhaal

Ik heb altijd een goed en vrolijk leven geleid, ben momenteel 17 jaar en ben gekend als een optimistisch meisje dat zich graag overal bij betrekt en heel sociaal is.

In de zomervakantie waren mijn ouders een weekje naar Spanje en mijn broer en ik maakten gebruik van deze kans en nodigde een avond vrienden uit. Die avond dronken we gezellig wat aan de hand van wat drankspelletjes. Ik had 3 vriendinnen bij me en mijn broer had een 3 vrienden die zouden blijven slapen. Samen met mijn vriendinnen vertrokken we rond 10.30u naar een gratis festivallletje in het dorp.

Ik had me expres heel erg 'marginaal' gekleed; 2 staartjes, roze short met laarzen onder en een adidas vestje. zoals ik eerder zei kom ik graag in de schrijnwerpers en voel ik niet snel schaamte voor wat ik doe. We kwamen 2 vrienden van school tegen die nog een slaapplaats zochten en dus gingen zij ook bij mij thuis slapen die nacht. Verder spraken we af waar ik hun straks ging zien maar voor de rest waren we vooral los van elkaar die avond. Ik kwam enkele kennissen tegen wat altijd fijn is en ik was heel enthousiast en blij.

Ook kwam ik mijn achterbuur tegen. Hij zei vriendelijk hey en gaf mij en mijn vriendinnen een knuffel, niks speciaals. Het was al lang geweten dat hij mij wel knap vond maar daar ben ik nooit op in gegaan maar ook hij heeft mij er nooit over aan gesproken. Ik kende hem dus enkel doordat hij op de katten let als we op vakantie zijn en van op straat.

Rond 1 uur s'nachts was 1 van mijn vriendinnen iets te dronken en dus brachten we haar naar huis en lagen we haar in bed. We gingen erna gewoon weer terug naar het festival en danste nog wat. Rond 2uur besloten ik en mijn andere vriendin ook naar huis te gaan, we hadden het wel gezien en waren klaar om in bed te kruipen. Thuis haalden we nog snel een matras voor mijn 3e vriendin en legde we die klaar voor wanneer zij zou aankomen.

Om 3 u liet het festival ten einde en trokken mijn vriendin en 2 andere vrienden die gingen blijven slapen naar huis, toen ze aanbelde hoorde ik hun echter niet en ik sliep ook makkelijk door mijn rinkelende gsm. Ik had dan ook genoeg gedronken om in een diepe slaap te zijn. Mijn achterbuur was met hun meegelopen (hij is namelijk ook een vriend van mijn vrienden die bleven slapen), hij stelde voor langs de poort te komen die we vannachter gebouwd hadden. Hij is dan blijkbaar mee binnen genomen en ging nog mee een sigaret op het terras roken voor hij naar huis ging. Mijn vrienden vertelde later dat hij beweerde naar het toilet te gaan voor hij binnen ging.

Ik ben wakker geworden toen hij al in mij zat. Ik werd ontmaagd door mijn achterbuur en besefte eerst niet wat er juist gaande was. Ik lag er stokstijf bij terwijl hij mij zoende en hij seks had met mij. Pas toen de pijn echt ondragelijk werd heb ik hem gevraagd te stoppen en van mij weggeduwd. Mijn 2 vriendinnen die ook in mijn kamer sliepen merkten helemaal niks, doordat ze waarschijnlijk ook in een diepe slaap waren.

Ik weet niet meer of hij effectief direct weggegaan is. Ik kan ook niet meer dat moment chronologisch plaatsen. Hij is blijkbaar terug beneden gekomen en zei dat hij dringend naar huis moest van zijn moeder, en dat hij niet meer kon blijven. Er werd niet veel aandacht aan geschonken en ze zeiden gewoon dag aan hem.

Rond 6 uur kwamen mijn 2 vrienden binnen en wouden ze ontbijt maken. Ik vertelde al mijn vrienden doodleuk wat er gebeurd was en dat ik ontmaagd was. Het deed me op dat moment nog niet veel maar wist wel vanaf moment één dat ik nooit toestemming gegeven had. Mijn mannelijke vrienden konden het maar niet geloven, zij zaten dan ook gewoon op mijn terras op het moment dat het gebeurde en dachten dat hij het wel zou verteld hebben aan hun als het echt ook gebeurd was.

Na het ontbijt ging iedereen weer in bed maar ik kon niet meer slapen, ik nam de verkrachting nog altijd niet serieus en kon het gewoon bij me neerleggen. 'Ik wou het misschien niet maar nu ben ik tenminste van die ontmaagding af', dat was wat ik dacht en zei. Pas toen ik aan mijn broer en zijn beste vriend vertelde dat ik ontmaagd was hoewel ik het eigenlijk niet wou werd het serieus. Zij namen het helemaal niet zo licht op als ik of mijn vrienden dat deden. Ze vonden dit verre van oké en schudde de rest wakker over het feit dat dit helemaal niet oké of acceptabel was. Na erover gepraat te hebben besloten we naar de politie te gaan, maar die waren gesloten doordat het zondag was. We gingen dan maar naar spoed. Daar legde ik uit dat ik 'onvrijwillige seks' gehad had, verkrachting kon ik het nog niet noemen. ik kon heel luchtig met de situatie omgaan en dacht eerst mijn ouders pas op de hoogte te stellen als ze 4 dagen later terug zouden komen, maar dat leek de politie en verpleegsters geen goed idee. Dus belde ik ze op. Dat telefoontje was het enige moment dat ik gehuild heb die dag.

We zijn nu net geen maand verder en ik heb het moeilijker als ooit. Hoe makkelijk ik ermee omging in het begin, hoe moeilijk ik het nu vind. Hoeveel ik kon genieten van een pint en dansen, zo moeilijk heb ik het nu met naar het jeugdhuis of feestjes te gaan. hoe graag ik naar school ging, zo zwaar is het nu om op te staan en op te letten.

Ik slaap slecht, heb altijd hoofdpijn, heb nooit meer energie en krijg angstaanvallen.

Ik neig naar de populaire kant door mijn nood aan aandacht, maar meer als ooit werkt dit nu tegen mij. Er verspreiden in alle soorten verhalen over wat er gebeurd is. Ik zou onder invloed van drugs geweest zijn, het uitgevonden hebben of alles toegestemd hebben.... Ik mag mij gelukkig prijzen dat een heel aantal van de mensen die deze verhalen opvangt het niet gelooft en mij steunt.

Ondertussen woont mijn achterbuur nog altijd doodleuk achter mij. Wij of het gerecht kunnen niet dwingen om te verhuizen. Dus nu hebben mijn ouders besloten dat wij zullen verhuizen, ook al wonen we hier nog geen 2 jaar en is dit huis echt prachtig. Ik kan niet meer in mijn kamer komen en alleen buiten op straat is onmogelijk.

Ik wil heel erg graag weg van deze woning en dit dorp maar vind het zo erg voor mijn ouders en broer dat ze door mij naar een kleiner huis moeten en dat al ons geld daarin geïnvesteerd gaat moeten worden.



Terug naar overzicht
News
Vandaag worden er in ons land weer 100 vrouwen verkracht...
22 / 6 /2015

Ik zwijg niet meer
In België startte op 25 november 2013 een actie die zich specifiek tegen verkrachting van vrouwen richt.

Om de overheid tot actie aan te sporen roept de Vrouwenraad vrouwen op niet langer te zwijgen. Duizenden slachtoffers mogen niet in de kou blijven staan. En de daders moeten gestraft worden. 
[-]  Bent u een slachtoffer, laat dan van u horen. Dien klacht in bij de politie en doe uw verhaal anoniem via ikzwijgnietmeer.be. Want elke dag worden in ons land weer 100 vrouwen verkracht. En slechts 10 van hen dienen klacht in. 
[-]  Wilt u dit onrecht mee bestrijden, steun dan deze Belgische campagne voor een betere opvang, een goede begeleiding en meer respect voor de rechten van slachtoffers van verkrachting.
Teken de petitie

The Gap Is Mine!