NL - FR
een initiatief van

Je verhaal

Het was confronterend, de beelden op het nieuws gisteren. Enorm veel respect voor het naar buiten komen met jullie verhaal. Het was ook wraakroepend dat er niets gezegd werd over mannen die verkracht werden. Alsof ik geen recht had op mijn pijn, mijn verhaal. Ik zit ondertussen 18 weken in langdurige opname in een psychiatrische kliniek. De feiten die begin dit jaar terug bovenkwamen waren zo traumatisch dat ik ze meer dan 27 jaar succesvol kon verdringen. De eerste nachtmerries waren dan ook allesvernietigend. Mijn succesvolle carrière, mijn duizenden engagementen, mijn gezin, mijn huis, het moest allemaal wijken voor deze smerige, pijnlijke, confronterende herinneringen. Alles die bovenkomt is nog zeer gefragmenteerd, maar dankzij intensieve therapieën en psycho kan ik ondertussen een samenhangend verhaal reconstrueren.
Het eerste wat ik herinner was ik 5 jaar oud. Midden in zijn moestuin werd ik door die oom met zijn vingers verkracht. Ik herinner mij alleen nog de schaamte, en zijn planten met erwtepeulen waar ik contant op focuste. Toen ik 6 jaar oud was moesten mijn moeder en de moeder van mijn nichtje bijklussen om de kosten van hun scheiding te kunnen dragen. Aangezien zowel mijn moeder als mijn tante verstoten waren door de familie, wegens de scheiding, konden ze enkel bij die oom en zijn vrouw terecht voor hulp. Zo kwam het dat wij allen samen de grote vakantie doorbrachten in een kelderappartement aan zee, waar onze ouders werkten in de keuken van een restaurant. We waren aan hem overgeleverd, want onze ouders moesten vaak en lang werken. De vrouw van die oom heeft altijd het spel meegespeeld. Ze verzorgde de wonden, hield alles stil.
Mijn nichtje van 9 jaar oud was eerst aan de beurt. We sliepen samen in de living van het kelderappartement. Ik herinner mij de beelden, de geluiden, het gehuil, het gekreun. Hij lag op haar en deed zijn ding. Ik heb niets gedaan. Ik wist niet wat er gebeurde, maar wist dat het fout was. Ik was te bang, te verward, ik heb het gewoon laten gebeuren en heb gezwegen. Mijn straf hiervoor kwam de nacht er op, wanneer ik aan de beurt was. Diezelfde dag hadden die oom en zijn vrouw er nog een gesprek over waar we bij waren. "Ik ga hem vanavond pakken." 'Maar hij is nog wel heel klein hé.' "Doe niet belachelijk, hij is even oud als onze eigen dochter was." Ik was nog half aan het slapen toen ik die pijn in mijn achterwerk die eerste keer voelde. Hij trok eerst de lakens van mij weg, zette mij in positie. Het was koud in het kelderappartement, en ik voel tot op de dag van vandaag nog steeds die koude rillingen telkens een herbeleving begint. Het lukte hem eerst niet, vloekte op mij, dus haalde hij wat afwasmiddel om hem toegang te geven. De rest is een grote waas, ik weet alleen nog dat ik de deur hoorde dichtvallen en mijzelf in slaap huilde. Het was echter maar de eerste keer. De volgende keer zat ik het bed van mijn nicht. Ik had het zelf voorgesteld. Doordat ik een fysieke handicap heb kon ik niet in positie blijven zitten. Hij verweet het me. Ik zei dat het andere bed beter zou zijn, ik weet niet waarom ik het voorstelde, ik worstel hier zelf nog erg mee. In het andere bed smeekte ik voor mijn leven terwijl hij bezig was. Ik zei dat het pijn deed, dat het me speet, dat ik niet meer wilde gestraft worden. Hij werd boos: "ga je nu verdomme je muil houden!" Aangezien ik nog steeds niet kon blijven zitten pakte hij me bij mijn nek en duwde mijn hoofd het kussen in. Ik kon niet ademen en was in paniek, maar dat was niets vergeleken met de pijn die maar bleef groeien. Doordat hij me aan mijn nek naar beneden duwde, duwde hij ook mijn ruggengraat samen. Niet alleen in mij deed het zoveel pijn, mijn ganse lichaam begon te branden van de pijn. Ik ontsnapte door mijzelf los te koppelen van mijn lichaam. Ik moest iets doen om mijn gevoelens te redden. Dus maakte ik een ander kindje in mijn hoofd. Ik zocht een naam, en bleef steken op Pierre. De naam van het zoontje van mijn stiefvader. Hij moest de goeie gevoelens redden. Ik wuifde hem uit en dan keerde ik terug naar mijn lichaam. Het laatste wat ik herinner was een allesvernietigde pijn, alsof ik in brand stond. Ik was dankbaar wanneer ik flauw viel. Het is nog een aantal maal gebeurt dat ik flauw viel, maar 1 keer kreeg hij me bijna niet meer wakker. Hij zat boven mij te slaan op mijn gezicht, tot ik weer hapte naar adem. Hij vloekte, verweet me en liep weg. Dat heeft 2 maand geduurd, maar de volgende dag was ik alles vergeten. Ik voelde niets, geen emoties, geen pijn. Ik veronderstelde dat ik binnenkort wel weer zou gaan voelen.
Ik heb nooit meer emoties gevoeld, was altijd stil, teruggetrokken, had geen viendjes, geen reden om te spelen of te lachen. Het heeft mijn jeugd kapot gemaakt. Bij mijn ouders had ik weinig gehoor. Het kan toch niet dat ze niets gemerkt hebben? Alles werd wel geregeld, maar ik werd nooit geknuffeld of gehoord.
Ik weet niet wanneer het misbruik door die oom is gestopt. Er zit nog zoveel vast, misschien ga ik het nooit weten. Misschien weet ik al genoeg. Helaas was hij niet de enige die me misbruikt heeft.
Toen ik 10 jaar oud was liep ik alleen rond op de kermis. Ik was altijd alleen. Ik was een dik kindje en had ook wat borstgroei. Ik werd meegelokt door een wildvreemde dronken man in een donker hoekje. Hij begon mij te betasten, probeerde tussen mijn benen naar binnen te komen, maar merkte dat ik een jongetje was. Hij zuchtte teleurgesteld, maar haalde dan snel zijn penis uit. Hij zei "je moet er aan likken, t'is gelijk een lolly". Ik snapte het niet, dus trok hij aan mijn haar zodat ik "auw" zou roepen. Op dat moment kwam hij binnen. Hij stonk. Hij was walgelijk. Hij bleef maar wrijven in mijn haar terwijl hij kreunde. Er kwam een andere dikke mevrouw afgelopen: "wat doe gij met dat kind?". De man stopte, ze kenden elkaar. Ze was boos op hem: "doe maar uw broek toe!". Ze keek rond of niemand het gezien had. Dat was zo. Toen ze wegliepen draaide ze zich nog om en beet me toe "Zwijgen éh gij!". Ik heb daar lang gestaan, nog steeds met mijn broek op mijn enkels, tot ik besefte dat dat zo was. Ik wilde iets zeggen tegen mijn moeder, dus liep ik terug naar de feesttent, waar ze reuzegezellig samen zat met een aantal vriendinnen. Als ik iets zei zou ze niet meer lachen, dus zweeg ik, knikte van nee en liep terug weg. Even later was ook dat volledig vergeten. Een mechanisme die ik in de loop van de tijd geperfectioneerd had.
Toen ik 12 jaar was had ik nog steeds borstgroei. Mijn vader kwam om de 14 dagen achter mij, hij is een dronkaard. Op een gegeven moment kwam ik uit de auto, en begon hij mijn borsten te betasten. Ik zal nooit de blik in zijn ogen vergeten: pure lust. Na 2 keer "papa" te roepen hield hij op. Hij heeft me fysiek geen pijn gedaan zoals de anderen, maar het bevestigde wat ik al lang wist: je kan niemand vertrouwen.
Ondertussen ben ik 33 jaar oud, heb zelf een zoontje van bijna 3, een schat van een vrouw die zwanger is van ons 2de kindje. Ik haat seks, ik haat aanrakingen, ik haat intimiteit. Ik forceer mezelf constant om haar noden in te lossen: fysiek, emotioneel. Ik haat mijn leven, de herinneringen worden steeds sterker. Ik voel ze voornamelijk in mijn lichaam. Het gebeurt dat ik niet meer weet waar ik ben, wie ik ben. Ik wil gewoon weer beginnen voelen, of beter, ik wil me gelukkig voelen. Ik wordt overspoeld door walging, angst, woede. Ik ben zwaar depressief. Ik doe aan automutilatie, om de herinneringen te stoppen, om te voelen, om emoties te controleren, elk excuus is voldoende. Ik heb drank en drugs misbruikt, gewoon om eens iets anders te voelen dan altijd. Tot op de dag van vandaag vecht ik elke dag tegen de drang om mijzelf te vernietigen. In therapie ben ik hard aan het werk, maar ik moet leren doorspreken. Dat is de reden dat ik dit verstuur. Dat, en omdat ik zeer goed snap welk haatgevoel en walging mannen bij ons oproepen, maar t'is niet omdat ik een man ben dat ik geen pijn heb, dat ik geen verhaal heb.
Bedankt voor dit initiatief. Bedankt voor de kans om te spreken.

Terug naar overzicht
News
Vandaag worden er in ons land weer 100 vrouwen verkracht...
22 / 6 /2015

Ik zwijg niet meer
In België startte op 25 november 2013 een actie die zich specifiek tegen verkrachting van vrouwen richt.

Om de overheid tot actie aan te sporen roept de Vrouwenraad vrouwen op niet langer te zwijgen. Duizenden slachtoffers mogen niet in de kou blijven staan. En de daders moeten gestraft worden. 
[-]  Bent u een slachtoffer, laat dan van u horen. Dien klacht in bij de politie en doe uw verhaal anoniem via ikzwijgnietmeer.be. Want elke dag worden in ons land weer 100 vrouwen verkracht. En slechts 10 van hen dienen klacht in. 
[-]  Wilt u dit onrecht mee bestrijden, steun dan deze Belgische campagne voor een betere opvang, een goede begeleiding en meer respect voor de rechten van slachtoffers van verkrachting.
Teken de petitie

The Gap Is Mine!