NL - FR
een initiatief van

Je verhaal

Ik ben nu een vrouw van 36, toen het gebeurde was ik 16. Ik had nog nooit een vriend gehad, laat staan een steksuele relatie.
Het gebeurde op 8 mei, een avond toen ik terugkwam van de scoutsfuif in mijn dorp. Ik zou samen met een vriend naar huis gaan, zoals ik voordien ook al gedaan had. Het was echter al laat en de vriend in kwestie moest eigenlijk al thuis zijn. Hij was met de fiets, ik te voet en hij woonde een stukje dichter dan mij dus we zagen er beide geen probleem in dat ik het laatste stukje alleen zou lopen...wat kon er op een paar honderd meter, op een paar minuten immers gebeuren?
Dit moment staat voor altijd in mijn geheugen gegrift, het is het laatse moment van mijn onbezongd leven, het is het laatste moment dat ik kind was. Ik heb me vaak afgevraagd of het voor mij anders was geweest als ik voordien al een relatie zou gehad hebben...ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik bij elk gesprek onder vriendinnen dat over de 'eerste' keer gaat stilletjes wegsluip of het gesprek op een ander onderwerp breng. Je kan immers moeilijk afkomen met ' mijn eerste keer ben ik volledig in elkaar geslagen door een oude vetzak die mij in de struiken geduwd heeft en zei dat ik mijn mond moest houden en stoppen met gillen en huilen of hij zou gewoon nog harder slagen en me wurgen''.
Mijn vriend en ik namen dus afscheid en ik ging alleen verder. Ongeveer een 100-tal meter verder werd ik de struiken ingesleurd, ik wilde schreeuwen, heb geschreeuwd maar mijn keel werd dichtgenepen en ik herinner me de doffe slagen op mijn gezicht, een krak ( mijn neus was gebroken) en het bloed in mijn mond ( ik wist toen niet dat mijn tanden door mijn gescheurde lip staken). Wat er verder gebeurde herinner ik me in vlagen. Voelen deed ik niet meer en het meeste is één zwart gat. Ik weet nog wel dat ik heel mn leven zag passeren en dat ik niet dood wou gaan. Ik dacht dat ik alles maar zou laten passeren en nadien gewoon naar huis zou gaan, het zou een boze droom zijn en in de ochtend zou er niks gebeurd zijn...
Het liep anders...hij loste zijn greep toen hij klaar was en ik ben beginnen lopen, lopen dacht ik, lopen...verder niks. Ik kwam andere jongeren tegen die terugkwamen van de fuif. Ik klampte hen aan ( denk ik) maar ze liepen weg, angstig. Ik besefte niet dat ik helemaal onder het bloed zat en dat mijn kleren gescheurd waren. Ik kon ook niets zeggen, alleen maar jammeren en huilen. Tenslotte heeft de vader van een andere vriend die zijn zoon kwam ophalen mij herkend en mijn ouders en politie gebeld. Het volgende wat ik me herinner is dat ik in het ziekenhuis lag. Ik hoorde 2 verpleegsters op de gang zeggen : ' goh, heb je dat gezien, dat meisje dat ze hebben binnengebracht van die verkrachting...afschuwelijk! En zo een jong meisje nog, die haar leven is ook omzeep...'
Ik weet dat ik even geen adem kreeg en toen voelde ik overal die pijn...het ging over mij, ze hadden het over mij...
Het volgende moment dat ik me herinner is mijn grootmoeder naast me aan mijn bed, huilend...dat heeft me zo geraakt! Mijn sterke fiere grootmoeder die me met een rietje wat wou laten drinken en die huilde naast mijn bed. Ik had mijn grootmoeder nog nooit zien huilen...ze stelde geen vragen en ik zweeg. Tot op de dag van vandaag heeft niemand van mijn familie of vriendn erover gesproken en heb ik er ook niks meer over gezegd, maar ik weet heel goed dat sommigen zig afvragen, ikzelf trouwens ook, of mijn leven anders was gelopen als ik die nacht op dat moment ergens anders zou zijn geweest.
Wat er gebeurd is heb ik intussen na zoveel jaren een plaats kunnen geven, maar het heeft enorme destructieve gevolgen gehad. Van een onbezorgde, spontane tiener werd ik een gesloten, wantrouwende, eenzame vrouw. Het heeft me jaren gekost om terug zelfvertrouwen op te bouwen en om iets minder wantrouwend te zijn. Vandaag sta ik er als vrouw en het mooiste compliment is dat velen me zien als een sterke, onafhankelijke vrouw. Enkel heel soms ziet er iemand die ik vertrouw het kwetsbare meisje, maar ik zal slechts zelden vertellen waar het vandaan komt.

Terug naar overzicht
News
Vandaag worden er in ons land weer 100 vrouwen verkracht...
22 / 6 /2015

Ik zwijg niet meer
In België startte op 25 november 2013 een actie die zich specifiek tegen verkrachting van vrouwen richt.

Om de overheid tot actie aan te sporen roept de Vrouwenraad vrouwen op niet langer te zwijgen. Duizenden slachtoffers mogen niet in de kou blijven staan. En de daders moeten gestraft worden. 
[-]  Bent u een slachtoffer, laat dan van u horen. Dien klacht in bij de politie en doe uw verhaal anoniem via ikzwijgnietmeer.be. Want elke dag worden in ons land weer 100 vrouwen verkracht. En slechts 10 van hen dienen klacht in. 
[-]  Wilt u dit onrecht mee bestrijden, steun dan deze Belgische campagne voor een betere opvang, een goede begeleiding en meer respect voor de rechten van slachtoffers van verkrachting.
Teken de petitie

The Gap Is Mine!