NL - FR
een initiatief van

Je verhaal

13 jaar geleden was ik met vrienden uit,al de hele avond stond de zelfde man in mijn buurt en probeerde steeds contact te maken,ik nam afstand want had naar gevoel bij hem.Rond middernacht ben ik met mijn zus naar huis gegaan en een klein uurtje later belde er iemand aan mijn deur,ik dacht is mijn flat genoot weer zijn sleutel vergeten,dus ik doe open zonder even te checken.Plots stond die man weer voor mijn neus,hij heeft zich een weg binnen gebaand en ging gewoon rond in mijn woning,tot hij mijn zus zag liggen slapen.HIj haalde mes boven en zei als ik zijn zin niet gaf hij mijn zus zou neer steken.Hij heeft mij naar kamer geduwd en bleef herhalen jij of u zus.Ik heb hem gewoon laten doen,wat kon ik anders doen?Stel hij echt mijn zus neer stak wat moest ik aan ons ma vertellen,aan de familie,stel dat ik zou schreeuwen en zij waker werd wat zou dit beteken voor haar.Ze was maar 15 ,ik 20 ik moet haar beschermen.Toen hij klaar was liep hij rond in mijn woning te ijsberen,en zei hij dat ik niet van hem hield,zijn leven was zinloos,hij is zelf boven in raam gaan staan en zei me dat ik moest zeggen hem graag te zien of hij zou springen.Nog steeds dat mes in zijn handen,waarmee hij naar mij dreigde of mes op zijn eigen polsen zetten en zei zich zelf iets aan te doen als ik geen relatie met hem wou.Uiteindelijk is rond half 4 mijn flat genoot thuis gekomen en door dat deze binnen kwam is hij naar buiten gelopen.Mijn flatgenoot heb ik nooit uit leg gegeven en mijn zus heb ik een jaar geleden pas verteld wat er toen gebeurt is.IK ben toen naar de badkamer gegaan en heb tot de ochtend staan douche,elke keer opnieuw,ik walgde van gedacht dat de laatste persoon die aan mij was geweest die man was.Ik voelde me vuil van binnen.Ik ben pas dagen later naar een dokter geweest omdat ik last kreeg van een blaasontsteking,hier heb ik me dan ook laten testen op soa's maar ook daar heb ik niks verteld.Maar daar stopte het niet,paar weken na dit gebeuren ontdekte ik dat ik zwanger was.IK heb smorgens test gedaan en uur later zat ik op trein naar walibi.Ik heb nog zelf extra maandverband mee genomen,misschien door de hevige attracties dat ik toch als nog mijn regels zou krijgen.Maar dit gebeurde niet,na me een paar dagen hebben afgezonderd heb ik toch maar contact gezocht met een dokter.Ik voelde mij niet zwanger,ik kon niet zwanger zijn,en dan de echo het harde bewijs dat er wel leven groeide in mij.Ik had abortus kunnen laten doen,maar op de eerste echo zag ik al het hartje kloppen.EN hoewel het afschuwelijk was de manier waarop ik zwanger ben geworden,kon ik het niet.Was ook een deel van mij,groeide in mijn buik,heeft ook mijn dna.Is een deel van mij,dus heb ik besloten hem te houden.Voor mij was dat mijn kind en van niemand anders.Nu heb ik een stoere kerel van al 12 jaar en zie hem dood graag maar ben nu bang voor de dag dat hij meer uitleg ga willen over zijn vader.Wat ik hem moet zeggen.Het heeft mij 6 jaar gekost voor ik iemand dit heb durven vertellen en dit was dan nog tegen een medewerkster van caw,9 jaar voor tegen mijn beste vriendin(iemand die eigenlijk alles weet van mij),mijn zus weet het sinds vorig jaar maar ook niet volledig( wil niet dat zij zich op een of andere manier zich schuldig zou voelen) en mijn partner weet het ook.Verder niemand.Ik wil ook niet dat mensen dit weten en mijn zoon zien en denken aan wie zijn vader is en hoe hij er gekomen is.En hoewel die man mij die nacht veel ontnomen heeft,heeft hij me ook iets gegeven,een wonder dat hij nooit zal kennen omdat hij zich liever als een beest gedraagde.IK verafschuw die man,ik walg van hem,als ik mijn ogen sluit zie ik zijn gezicht nog perfect voor mij.Ik kan elk detail van zijn gezicht mij nog zo goed herinneren.En voor een ding ben ik heel blij dat mijn zoon heel hard op mij gelijkt.

Terug naar overzicht
News
Vandaag worden er in ons land weer 100 vrouwen verkracht...
22 / 6 /2015

Ik zwijg niet meer
In België startte op 25 november 2013 een actie die zich specifiek tegen verkrachting van vrouwen richt.

Om de overheid tot actie aan te sporen roept de Vrouwenraad vrouwen op niet langer te zwijgen. Duizenden slachtoffers mogen niet in de kou blijven staan. En de daders moeten gestraft worden. 
[-]  Bent u een slachtoffer, laat dan van u horen. Dien klacht in bij de politie en doe uw verhaal anoniem via ikzwijgnietmeer.be. Want elke dag worden in ons land weer 100 vrouwen verkracht. En slechts 10 van hen dienen klacht in. 
[-]  Wilt u dit onrecht mee bestrijden, steun dan deze Belgische campagne voor een betere opvang, een goede begeleiding en meer respect voor de rechten van slachtoffers van verkrachting.
Teken de petitie

The Gap Is Mine!