NL - FR
een initiatief van

Je verhaal

Nog altijd heb ik het gedacht, dat het op mijn voorhoofd staat geschreven. En nog altijd voel ik mij schuldig, omdat ik mij heb laten doen. Omdat ik niets heb ondernomen. Dan voel ik mij zo dom, en begrijp ik soms ook waarom ze me niet geloofden. 2 keer in mijn leven.
Ik weet eigenlijk niet meer wanneer het begon noch wanneer het stopte. Ik denk zo rond mijn 9de.
Mijn broer speelde spelletjes met mij. Wat misschien eerst begon als een relatief onschuldig dokterje. Kijken, betasten, met een vinger naar binnen gaan, werd later meer zoals de grote mensen. Ik heb gezwegen tot ik het op mijn 15de in een afscheidsbrief heb geschreven. Mijn moeder werd woedend en dreigde met van alles. Ik heb mijn woorden ingetrokken. Mijn broer ontkende toch alles en was sowieso de lieveling. Mede daardoor begon ik van huis weg te lopen. 3 weken ben ik van huis weggebleven en kwam in aanraking met drugs.De straat is geen plaats voor een jong meisje. Ik werd wakker in een pension,de tweede nacht, naakt met 2 mannen. Een van hen was met mij bezig. Eerst hield ik me doodstil, daarna ben ik beginnen huilen. Dat is het enige wat ik mij daarvan herinner. En dat stoort me zo. Ik weet niet hoe ik daar ben geraakt.
En zo dom als ik was,ben ik niet weggelopen . Ik weet niet waarom. Waarom ben ik gebleven?
Ik heb gesmeekt, nee aub niet doen! Heb ik zijn handen proberen wegduwen. Hij heeft me anaal verkracht. Het restje van mezelf dat er nog was, heeft hij me toen afgepakt. Gebroken, vies, huilend en verdwaasd, dwong hij me achteraf nog om hem oraal te bevredigen. Ik heb me nooit meer verzet. Als ik meewerkte zou het geen pijn doen, zei hij me. Ik deed alles wat hij van me vroeg. Voor zijn vrienden en later ook met zijn vrienden.Ik bleef hem zelfs zien toen ik terug naar huis ging. En nu nog verwijt ik mijn moeder dat ze nooit heeft willen zien dat ik op een gegeven moment niet meer kon zitten en heel vaak bloedde. Wat ze dan weer wel zag was dat ik veel cadeaus kreeg. Maar nee, toen ik een jaar later opnieuw een zelfmoordpoging deed en ook toen in een brief zette wat zij met me deden en dat ik het niet meer aankon. Ik was op, had anorexia en sneed mezelf. Ik zat in een uitzichtloos zwart gat.Kreeg ik van mijn moeder te horen, dat ik het vast wel zelf wou en dat ik het wel lekker zal gevonden hebben.En dat die cadeaus voor bewezen diensten waren. Dat ik een hoer was.Als je eigen ouders je al niet geloven. Wie gaat me dan wel geloven? Dit is de eerste keer dat ik het terug vertel. Zelfs mijn man weet dit niet. 17 jaar later schaam ik mij nog altijd. Vind ik nog altijd dat ik anders had moeten reageren. Haat ik mezelf en mijn lijf.En misschien hebben die mannen van mij toen een hoer gemaakt, maar dat was geen vrije keuze. Ik ben uiteindelijk van hen ontsnapt en toch zijn ze nog zo vaak bij mij. Het eerste heeft me gekraakt het tweede heeft mij gebroken.

Terug naar overzicht
News
Vandaag worden er in ons land weer 100 vrouwen verkracht...
22 / 6 /2015

Ik zwijg niet meer
In België startte op 25 november 2013 een actie die zich specifiek tegen verkrachting van vrouwen richt.

Om de overheid tot actie aan te sporen roept de Vrouwenraad vrouwen op niet langer te zwijgen. Duizenden slachtoffers mogen niet in de kou blijven staan. En de daders moeten gestraft worden. 
[-]  Bent u een slachtoffer, laat dan van u horen. Dien klacht in bij de politie en doe uw verhaal anoniem via ikzwijgnietmeer.be. Want elke dag worden in ons land weer 100 vrouwen verkracht. En slechts 10 van hen dienen klacht in. 
[-]  Wilt u dit onrecht mee bestrijden, steun dan deze Belgische campagne voor een betere opvang, een goede begeleiding en meer respect voor de rechten van slachtoffers van verkrachting.
Teken de petitie

The Gap Is Mine!