NL - FR
een initiatief van

Je verhaal

Er is weer een verhaal viraal over een verkrachting. Over hoe oneerlijk de zaak behandeld is door de staat en de rechtbank. Wat opvalt is, dat het weer een verhaal is uit de Verenigde Staten. Het is te gek voor woorden hoe de daders er zo makkelijk vanaf kunnen komen, maar het is niet zo een ver uit bed verhaal als dat je zou denken. Het zijn niet alleen die ‘fucked up Amerikanen’ of ‘die fucking blanke mannen’ die een erbarmelijk strafje ontvangen.
In de zomer werd ik verkracht. Niet door een onbekende man in een afgelegen steegje, niet door een rijke student of door een blanke man. Ik werd verkracht door mijn achterbuur, die bij toeval zwart is en op jonge leeftijd als vluchteling naar België kwam. Na een klein dorp festival ging ik met vrienden terug naar huis, mijn ouders waren op vakantie dus we hadden het huis voor ons alleen en daar genoten we van. Lekker laat toekomen, veel vrienden die bleven overnachten en de achterdeur bleef open zodat ik al naar huis kon en andere vrienden nog even op het festival konden blijven, maar wel een slaapplaats zouden hebben. Mijn achterbuur stapte met die achtergebleven vrienden mee naar huis, en nodigde zichzelf uit om nog even mee een sigaret met hun te roken op mijn terras. Allemaal goed en wel, zou er niets gebeurd zijn had ik dit nooit een probleem gevonden….
Ik had veel gedronken dus ik lag in een diepe slaap en makkelijk zou je mij niet wakker krijgen, dat bleek ook nadat mijn vrienden kwamen zeggen dat ze er waren en ik niet eens wakker werd, maar wat brabbelde in mijn slaap. Ze besloten gewoon weer naar het terras te gaan en nog even ‘te chillen’. Mijn achterbuur daarentegen had wat anders in gedachte.
Ik werd wakker toen hij al in mij zat, terwijl hij mij ontmaagde. Ik kon niet bewegen, ik wou wel reageren maar mijn lichaam deed niet wat ik wou. Ik lag er als een lijk bij terwijl hij zijn ding deed. Hij heeft me niet fysiek pijn gedaan behalve het ontmaagden en was nooit agressief of hield me vast. De 2 vriendinnen die ook in mijn kamer sliepen hebben dan ook niks gemerkt en gewoon door heel het gebeuren door geslapen. Na enkele werkelijk korte minuten, maar in gedachte een eeuwigheid, heb ik hem toch gezegd te stoppen, dat het pijn deed. Hij stopte niet en dus duwde ik hem van mij af, draaide ik mij om en sliep ik weer nog voor ik het besefte.
Enkele uren later werd ik weer wakker, nog steeds dronken, en vertelde ik al lachend aan mijn vriendinnen wat er was gebeurd. Dat ik was ontmaagd, dat ik helemaal geen seks wou, maar ach ‘dan zijn we van die eerste keer vanaf’. Ik ging naar het toilet, en jawel hoor, bloed. We lachte ons te pletter dat mijn vriendinnen niet eens iets gemerkt hebben. Andere vrienden komen binnen aan wie ik hetzelfde vertel en ze eerst helemaal niet konden geloven dat dit gebeurd was, hij had namelijk niks gezegd op het terras, hij was zelfs redelijk stil en zou opeens zogezegd een bericht ontvangen hebben van zijn moeder dat hij naar huis moest komen.
Pas toen ik mijn broer en zijn beste vriend ging vertellen wat er gebeurd was begon de ernst van de zaak door te dringen, begon ik nuchter te worden en te beseffen dat het helemaal niet zo grappig was. Na enkele uren praten en discussiëren besloten we dat ik best naar de politie kon. Een keer in het ziekenhuis, waar ik onderzocht werd, heb ik mijn ouders op de hoogte gebracht. Dat is het enige moment geweest dat ik gehuild heb die dag. Zij boekte direct een vlucht terug naar huis en stuurde mijn peter aar het ziekenhuis, zodat er en volwassene bij zou zijn.
De dagen die volgde werd het moeilijker en moeilijker mentaal. Doordat ik het eerst allemaal zo grappig vond, had ik direct een hele hoop vrienden via Facebook gestuurd dat ik ontmaagd was, dat ik het niet wou maar dat ik het oké vond. Dat zovele het wisten heb ik me vaak nog beklaagd.
We zijn nu 10 maanden verder en nog krijg ik nachtmerries, kan ik soms niet naar school doordat ik te veel en te hard moet huilen, krijg ik paniekaanvallen,…. Ik heb een tijd het moeilijk gehad wanneer mijn ouders of vrienden me aanraakte, maar zei niks want ik wou niet overdrijven.
Lange tijd heb ik niet meer durven drinken, omdat het misschien wel mijn eigen schuld was (hij had namelijk doodleuk enkele verhalen verspreidt waarvan eentje was dat ik in mijn zatte hem zou uitgenodigd hebben op mijn kamer, maar zo ben ik niet of ben ik nooit geweest). Lange tijd heb ik de nood gehad van alles aan mezelf te veranderen (haren kort, nieuwe piercings, nieuwe kledingstijl, haarkleur veranderen). We zijn verhuisd omdat ik niet meer in mijn kamer durfde komen, ik sliep in mijn dressing van 3 meter op 2 meter. Ik kon ook niet meer alleen rondlopen in het openbaar, ik werd overal heen gebracht met de auto of kwam gewoon niet buiten. Mijn scooter, die ik zoooo graag gebruikte, bleef ongebruikt maanden in de garage staan.
Ondertussen is de rechtszaak al geweest en is hij schuldig verklaard. En nu komt het deel waardoor ik besloten heb dit te schrijven. Zijn enige straf is een soort therapie volgen. Enkele maanden zal hij deze moeten doen, maar voor de rest is hij vrij om te gaan en staan waar die wil.
Doordat hij geboren is in Afrika, staat hij ingeschreven in België zonder geboorte dag of maand, enkel jaar. Dat jaar is 1997, wat betekend dat hij op de grens zat van minder- of meerderjarig te zijn op moment van de feiten. De rechtbank besloot hem aan te zien voor minderjarig, wat de kans op een zware straf direct verkleint. Zelf was ik ook 17 op het moment van de feiten. Ik heb het heel moeilijk gehad door die beslissing, want ik besefte al snel dat hij daardoor er makkelijker vanaf zou komen, hoewel het zo fout was wat hij gedaan had, en misschien nog wel opnieuw zou doen bij iemand anders.
Hij is kunnen blijven wonen waar hij woont, hij is blijven feesten en genieten van zijn zomer terwijl ik manisch depressief vertrok op de reis van mijn dromen, mijn eerste festival moest annuleren, huilde dag in en uit. Van sociaal meisje veranderde ik in een angstig verloren ‘vrouw’ die gedwongen werd op te groeien om goed om te kunnen gaan met de situatie.
Na enkele maanden thuis te zitten durfde ik soms weer eens mee uit te gaan met vrienden, zonder al dan niet iets te drinken en altijd op mijn hoede te zijn. Ik kwam hem dan wel eens tegen. Verschrikt verstopte ik mij dan tot wanneer mijn mama mij kon komen ophalen. Ik ben altijd degene geweest die weg moest gaan, haar leven weer moest aan de kant schuiven en terug vol angst in mijn mini kamer kroop met schrik dat hij weer zou in mijn huis komen. Zijn leven ging gewoon door.
Vandaag de dag gaat het stukken beter met mij. Ik drink weer op feestjes, kan soms terug oprecht genieten zoals ik dat vroeger kon en heb lange tijd geen school meer gemist. Wel zal ik mogelijk mijn laatste jaar moeten overdoen, omdat ik mijn eerste semester verpest heb. Omdat ik te weinig lessen heb gevolgd en niet goed genoeg heb gestudeerd om goeie punten te halen. Door hem, niet door mezelf. Wel heb ik mijn mogelijk/hopelijk laatste jaar in het middelbaar, beleefd vol angst en zonder weinig genot. Wel zal ik nooit kunnen terug kijken naar mijn droomvakantie als de beste reis van mijn leven, maar als een reis vol pillen slikken om zo de kans op het HIV-virus te verminderen (waar ik later niet mee besmet bleek te zijn, gelukkig), een reis vol nachtmerries en plotse dipjes waar heel het gezin onder moest leiden.
Ik heb het geluk dat mijn familie en vrienden me veel steunen in de moeilijke momenten, wel heb ik het ongeluk dat ik zal moeten leren omgaan met het feit dat ik elke dag ‘hem’ kan tegenkomen, en dat ik daar niks aan kan doen. Dat er iets moet veranderen aan het bestraffen van verkrachters is geen geheim meer, maar effectief actie ondernemen is er nog niet gebeurd. Ik hoop ten zeerste dat dit binnenkort een punt wordt op de agenda voor de regering, en niet alleen in Amerika of in België, maar overal ter wereld. Zijn keuze mij te verkrachten heeft heel mijn leven verandert, daar zou hij of een andere verkrachter niet zo simpel mee mogen wegkomen.


Terug naar overzicht
News
Vandaag worden er in ons land weer 100 vrouwen verkracht...
22 / 6 /2015

Ik zwijg niet meer
In België startte op 25 november 2013 een actie die zich specifiek tegen verkrachting van vrouwen richt.

Om de overheid tot actie aan te sporen roept de Vrouwenraad vrouwen op niet langer te zwijgen. Duizenden slachtoffers mogen niet in de kou blijven staan. En de daders moeten gestraft worden. 
[-]  Bent u een slachtoffer, laat dan van u horen. Dien klacht in bij de politie en doe uw verhaal anoniem via ikzwijgnietmeer.be. Want elke dag worden in ons land weer 100 vrouwen verkracht. En slechts 10 van hen dienen klacht in. 
[-]  Wilt u dit onrecht mee bestrijden, steun dan deze Belgische campagne voor een betere opvang, een goede begeleiding en meer respect voor de rechten van slachtoffers van verkrachting.
Teken de petitie

The Gap Is Mine!