NL - FR
een initiatief van

Je verhaal

Ik was 6 à 7 jaar toen mijn neef zich voor de eerste maal aan mij vergreep. Het begon onschuldig: door gezinnetje te spelen betastte hij mij. Maar wanneer we beiden bij mijn oma bleven slapen en een kamer moesten delen, begon hij zijn grenzen af te tasten. Steeds meer en meer. Ik zei wel "neen" en trok me weg, maar hij was 5 jaar ouder en veel sterker... Ondanks dat mijn oma in de kamer naast ons zat, zweeg ik, want hoe kon het anders dan dat ik dit zelf had uitgelokt? Waarom zou ze mij geloven? Het was mijn woord tegen het zijne. Ik werd door hem ontmaagd, verloor al mijn kinderlijke onschuld. Hij nam me mijn jeugd af. Het misbruik duurde jaren. Tot het moment ik niet meer bij mijn oma ging slapen.

Ik heb mijn geheim, maar eigenlijk ook zijn geheim, jaren met me meegesleurd. Tijdens mijn tienerjaren was ik regelmatig zwaar depressief, was ik enorm gesloten en onzeker. Ik stond alleen met mijn geheim en kon het niet vertellen. Mijn vertrouwen werd ook meerdere malen geschonden door vrienden aan wie ik een deel van mezelf blootgaf. Daardoor sloot ik mezelf stap voor stap meer af. Nu besef ik pas dat ik jarenlang een muur had gebouwd rond dat donkere deeltje van mijn leven. Zodat ik er zelf zo weinig mogelijk mee werd geconfronteerd.

De vraag is dan echter: "hoe lang hou je dat vol?", terwijl je wekelijks wordt geconfronteerd met hem en wat hij jou heeft aangedaan. Wanneer je er met je familie niet over kan of wil praten. Omdat het te lang geleden is en ze je niet meer zullen vertrouwen, omdat je je familie niet wil breken, ... Hoe lang hou je dat vol?

Blijkbaar hou je dat vol zolang je niet op een hoog niveau stress moet tolereren. Ik werd het laatste jaar op het werk geconfronteerd met het feit dat ik niet meer kon focussen en minder goed presteerde. Ik blokkeerde. Meer en meer werd het duidelijk dat mijn pijnlijk verleden mij nog steeds achtervolgde en ik door de stress op het werk, door het verliezen van de controle op mijn tijd en levenspatroon, opnieuw herinnerd werd aan toen.

Op een gegeven moment ben ik gebroken en verplichtte mijn baas me om naar een psycholoog te gaan. Ik ben blij dat zij dat deed, want zonder haar aanmoediging had ik waarschijnlijk nog altijd de stap niet kunnen en durven zetten.

Want wanneer je naar een psycholoog gaat, kun je je niet meer verstoppen voor de waarheid en voor je verleden. Integendeel: aan elk wondje, ook al was je je er niet van bewust, wordt gekrabd waardoor het opnieuw pijn doet.

Het meest pijnlijke momenteel is het besef dat ik, doordat ik dit meemaakte als kind, bepaalde patronen en mechanismen me eigen heb gemaakt om mezelf te beschermen. Dat bepaalde eigenschappen in me ingebakken zitten. Zoals het niet vertrouwen van mannen, mezelf wegcijferen, de controle en leiding niet kunnen en durven nemen, mijn eigen gevoelens en verlangens niet of onvoldoende kunnen communiceren,... Ik zie nu in dat hoezeer ik ook verlang naar liefde - vertrouwen in iemand, beschermd worden, liefhebben en liefgehad worden - ik dat momenteel ook gewoon niet kan. Omdat ik me er zoveel voor afscherm.

Bovendien besef ik ook dat het nog lang zal duren vooraleer ik stap voor stap klaar ben om mezelf open te stellen en kwetsbaar op te stellen voor een relatie. En dan zwijg ik nog over seks. Want dat is nog een moeilijkere situatie. Hoe graag ik iemand ook zie, hoe graag ik ook met iemand wil zijn. Ik kan nooit genieten van seks. Ik panikeer, denk aan vroeger en span op.

Ik heb nog een lange weg te gaan. Het is zeer moeizaam, met kleine stappen en vallen en opstaan. Het moeilijke eraan is dat weinig mensen je echt kunnen begrijpen. Alleen wie het echt heeft meegemaakt (en dan zijn er nog verschillen afhankelijk van de situatie), kan zich dit voorstellen.



Terug naar overzicht
News
Vandaag worden er in ons land weer 100 vrouwen verkracht...
22 / 6 /2015

Ik zwijg niet meer
In België startte op 25 november 2013 een actie die zich specifiek tegen verkrachting van vrouwen richt.

Om de overheid tot actie aan te sporen roept de Vrouwenraad vrouwen op niet langer te zwijgen. Duizenden slachtoffers mogen niet in de kou blijven staan. En de daders moeten gestraft worden. 
[-]  Bent u een slachtoffer, laat dan van u horen. Dien klacht in bij de politie en doe uw verhaal anoniem via ikzwijgnietmeer.be. Want elke dag worden in ons land weer 100 vrouwen verkracht. En slechts 10 van hen dienen klacht in. 
[-]  Wilt u dit onrecht mee bestrijden, steun dan deze Belgische campagne voor een betere opvang, een goede begeleiding en meer respect voor de rechten van slachtoffers van verkrachting.
Teken de petitie

The Gap Is Mine!