NL - FR
een initiatief van

Je verhaal

Ik leerde hem kennen via gemeenschappelijke vrienden. Ik was op dat moment in een periode in mijn leven waarop ik geen relatie wilde. We leerden elkaar beter kennen en op een avond vroeg hij me om mee te gaan naar zijn kot, maar dat aanbod sloeg ik af: ik wilde onze vriendschap niet verpesten.
Zijn vraag had echter iets ontketend en na de zomer, waarin ik veel had gedacht aan hem, kwam ik hem tegen op een feestje. Toen hij vertrok, besloot ik om met hem mee te gaan. Onderweg was hij lief en zei hij dat we perfect vrienden konden blijven en dat niemand van onze vrienden hier iets over moesten weten.
Op zijn kot aangekomen veranderde zijn attitude. Hij werd geleidelijk aan ruwer en leek geen aandacht meer voor mij te hebben, maar vooral op zichzelf te focussen. Tijdens het vrijen leek hij ook prestatiegericht en heel erg gespannen. Op een bepaald moment zei ik hem te gaan liggen en even op adem te komen, en dat deed hij. Het volgende moment dat ik mij herinner is dat hij terug in me zit en dat ik ineens merk dat het condoom weg is – problematisch mede omdat ik de pil niet nam. Ik vroeg hem waar het condoom was, maar hij zei dat hij het niet wist en bleef verder doen. ik probeerde hem meerdere keren van me af te duwen, maar hij probeerde me ondertussen te overtuigen: “ben je zeker dat je de pil niet neemt?”, “ik zal wel op tijd terugtrekken”. Op een bepaald moment kon ik me losmaken en naar de badkamer gaan.
Het volgende deel is voor mij het moeilijkste om te accepteren. Ik ben teruggegaan. Ik ben bij hem in bed gekropen omdat ik niet wilde dat hij door zou hebben dat wat hij deed niet oké was. De volgende herinneringen zijn vaag. We hebben niet meer gevreeën, maar ik heb hem wel manueel bevredigd omdat ik niet wilde dat hij dat zelf deed terwijl ik langs hem lag – mijn zelfwaarde kon dat zeker niet aan op dat moment, en ik wilde hem niet teleurstellen. Ik ben nog tot ’s ochtends gebleven en ben van bij hem uit meteen naar de apotheek gegaan voor een morning after pil en dan terug naar mijn kot gewandeld; in de kledij van het nachtje uit, met uitgelopen make-up en een enorm schaamtegevoel.
Hij was terug begonnen met vrijen terwijl ik sliep, zonder mijn toestemming, en heeft het condoom afgedaan terwijl ik sliep, zonder mijn toestemming. Hij heeft me ruw behandeld en had geen respect voor mij. Maar bovenal heeft hij me gemanipuleerd en me laten geloven dat alles mijn eigen fout was. En hoewel ik rationeel weet dat dat niet zo is, wilt mijn gevoel niet mee: ik voel nog steeds schaamte en schuldgevoel en kan maar met moeite boos op hem zijn.
Ik ben sinds kort begonnen met therapie en dit uitschrijven helpt bij de verwerking. Ik wil de bewustmaking verbeteren, want de situaties zijn vaker niet dan wel zwart-wit: ik kan dit nog steeds niet goed plaatsen omdat het blijft voelen alsof ik zelf compleet fout was, maar hij was ook fout. Het typische verkrachtingsverhaal van de mannen in de enge steegjes, daar ben ik niet meer bang voor. Ik ben banger voor de mannen in mijn leven en heb – mede dankzij andere negatieve ervaringen – moeite met vertrouwen gekregen. Ik hoop dat ik deze gebeurtenis snel een plaats kan geven en los kan laten.


Terug naar overzicht
News
Vandaag worden er in ons land weer 100 vrouwen verkracht...
22 / 6 /2015

Ik zwijg niet meer
In België startte op 25 november 2013 een actie die zich specifiek tegen verkrachting van vrouwen richt.

Om de overheid tot actie aan te sporen roept de Vrouwenraad vrouwen op niet langer te zwijgen. Duizenden slachtoffers mogen niet in de kou blijven staan. En de daders moeten gestraft worden. 
[-]  Bent u een slachtoffer, laat dan van u horen. Dien klacht in bij de politie en doe uw verhaal anoniem via ikzwijgnietmeer.be. Want elke dag worden in ons land weer 100 vrouwen verkracht. En slechts 10 van hen dienen klacht in. 
[-]  Wilt u dit onrecht mee bestrijden, steun dan deze Belgische campagne voor een betere opvang, een goede begeleiding en meer respect voor de rechten van slachtoffers van verkrachting.
Teken de petitie

The Gap Is Mine!