NL - FR
een initiatief van

Je verhaal

Toen ik jong was (6/7/8 jaar) heb ik te maken gehad met seksueel overschrijdend gedrag. Het waren mijn neven (7 en 8 jaar ouder) die me verplichtten hun geslachtsdeel aan te raken. De eerste keer sputterde ik tegen, maar al snel vond ik het "een leuk spelletje" en ging ik het ook zelf uitlokken. De afschuw die dit besef met zich meebrengt, is enorm. Een aantal jaren geleden echter zag ik een documentaire waarin een man die als kind misbruikt werd aangaf dat hij teleurgesteld en boos was toen een pedofiel hem niet meer als zijn "favoriete maatje" zag. Het deed me beseffen dat ik niet de enige was en ik kon ook absoluut niet begrijpen dat iemand zoiets luidop zou durven uitspreken. Voor mij was het een enorme opluchting dit te horen.

Dit "spelletje" met mijn neven heeft - voor zover ik het me nog kan herinneren - een hele poos geduurd, tot ze ook aandacht kregen van leeftijdgenoten en ze het "spelen" met hen verderzetten. Ondertussen ben ik bijna 30 en zij bijna 40 en hebben ze beiden kinderen die ongeveer zo oud zijn als ik toen. Ik hoop uiteraard dat er daar niets verkeerd gaat. Ik zie hen als goede ouders, maar langs de andere kant heb ik ook zo weinig mogelijk contact met hen.

Mijn broer - een jaar ouder dan ik - wist volgens mij van deze handelingen, als ik het goed heb, moest hij soms op de uitkijk staan dat het niet ontdekt zou worden. Toen ik er in mijn puberteit echter iets over zei, ontkende hij dat er iets zou gebeurd zijn. Een reden voor mij om er ook nooit meer met iemand over te praten, aangezien de enige persoon die het kon bevestigen het net ontkende.
Het is slechts enkele weken geleden dat ik mijn geheim met mijn partner (waarmee ik meer dan 8 jaar samen ben) deelde in bijzijn van een therapeut. Het is fijn om eindelijk het vat te openen dat ik zolang verdrongen heb. Weet momenteel ook nog niet goed wat ik ermee aan moet, mijn neven ermee confronteren of niet.

Heel dit gebeuren heeft uiteraard ook een impact gehad op mijn seksuele ontwikkeling. Bovendien was mijn eerste lief zo vriendelijk om 'de eerste keer' tot een vreselijke gebeurtenis te herleiden. Ik had aangegeven seks met hem te willen (hij drong ook erg aan). De eerste keer dat we probeerden deed het zoveel pijn dat het gewoon niet lukte. De volgende ochtend lag hij echter vol goesting naast mij en voor ik het goed en wel besefte, kroop hij op mij en moest ik maar ondergaan. We zijn daarna nog meer dan een jaar samen geweest. Heel die tijd had ik het gevoel dat hij me enkel wilde voor de seks en dat terwijl hij mijn lichaam zelfs niet eens mooi vond (zijn woorden). Naast dit gebeuren zijn er nog een aantal andere gevallen waarin het tot seks is gekomen die ik eigenlijk liever niet had gewild. Toch word je het beu om gewoon 'nee' te blijven zeggen en laat je ze op den duur gewoon hun gang gaan om er vanaf te zijn, want pas na de daad komt het verstand terug.

Ik vrees dat veel vrouwen met dergelijke situaties geconfronteerd geweest zijn gedurende hun leven. Het is aan ons om daarmee om te gaan. Ik denk niet dat de politie dergelijke verhalen serieus neemt. Tenslotte heb ik me toch ook niet zo hard verzet en kwam er geen agressie aan te pas?

Momenteel ben ik blij met mijn seksuele relatie en dat maakt het ook allemaal draaglijker wat er daarvoor is gebeurd.

Terug naar overzicht
News
Vandaag worden er in ons land weer 100 vrouwen verkracht...
22 / 6 /2015

Ik zwijg niet meer
In België startte op 25 november 2013 een actie die zich specifiek tegen verkrachting van vrouwen richt.

Om de overheid tot actie aan te sporen roept de Vrouwenraad vrouwen op niet langer te zwijgen. Duizenden slachtoffers mogen niet in de kou blijven staan. En de daders moeten gestraft worden. 
[-]  Bent u een slachtoffer, laat dan van u horen. Dien klacht in bij de politie en doe uw verhaal anoniem via ikzwijgnietmeer.be. Want elke dag worden in ons land weer 100 vrouwen verkracht. En slechts 10 van hen dienen klacht in. 
[-]  Wilt u dit onrecht mee bestrijden, steun dan deze Belgische campagne voor een betere opvang, een goede begeleiding en meer respect voor de rechten van slachtoffers van verkrachting.
Teken de petitie

The Gap Is Mine!