NL - FR
een initiatief van

Je verhaal

Ik was 12 jaar oud toen mijn oudere broer te ver ging in wat ik al langer had kunnen zien aankomen, moest als kind een besef hebben van seksuele daden. Wanneer we op vakantie waren sliepen we vaak in dezelfde kamer, vaak in hetzelfde bed. Mijn broer vroeg me dan op hem te gaan liggen, of deed dat bij mij. Als ik vragen stelde praatte hij me om. Hij had het gewicht nodig om in slaap te vallen, mama wist ervan. Op een nacht sliepen we weer naast elkaar, elk op een andere luchtmatras. Hij was bij mij komen liggen, iets wat ik net op dit moment besef. Nu, als ik dit schrijf. We lagen eerst apart. We waren broer en zus, close, zo was ik opgegroeid, het was ok? Hij vroeg of ik al sliep en omdat ik geen zin had om nog te praten, deed ik alsof. Het volgende moment begon hij me te betasten. Ik wist niet wat te doen, wat dit was, wat ervan te denken. Ik deed niets, ik verstijfde, deed alsof ik sliep. Ik had een kinderlichaam, maar toch voelde hij overal. In mijn pyjamabroekje. Ik voelde een pijnlijk steek toen hij mijn maagdenvlies brak. Dat denk ik toch want ik heb het daarna nooit meer gevoeld. Hij kuste me, zijn tong in mijn mond. Al die tijd deed ik mijn best geloofwaardig te slapen. Ik weet nog dat ik bedacht dat als ik een teken van leven zou tonen, ik de gevolgen niet in de hand zou hebben. Wat dan? Hij was mijn broer, we leven samen. Iets later schoof hij van me weg en ik hoorde hem nog bewegen. Vervolgens schoof hij iets in mijn mond. Toen hij klaar was schoof hij van me weg, weer op zijn matras, ging een boek lezen. Mijn ouders weten dit niet. Ik wordt binnenkort twintig. De gebeurtenis heeft me veel leed gekost, mijn hele jeugd, en nog steeds, aangezien mijn broer agressief is, zich als een vader gedraagt, me bedreigt wanneer ik niet doe wat hij vraagt (niet seksueel, maar op elk ander vlak -huishuidelijk, wat ik mag zeggen,...), als een tiran, machtsgeil is, een ideaal voor mijn ouders is. Ik moet steeds naar hem luisteren en mijn moeder laat dat toe, mijn vader een beetje minder. hij is nu eenmaal mijn twee jaar oudere broer, wat volgens de wet trouwens niet genoeg leeftijdsverschil is. Niet dat ik het anders zou kunnen aangeven. Mijn ouders zouden het niet aankunnen, hij ook niet. Alleen ik ben sterk genoeg. Een jaar terug heeft hij stamelend zich verontschuldigd, ik zei dat het ok is, het ging net beter tussen ons, hij was niet meer die jongen. Al die tijd had hij het ook gedragen. Ik had een vermoeden, omdat hij van mijn ouders naar de psycholoog mocht, omdat een vriend van hem dood was zei hij toen. ik mocht niet gaan, ik had geen excuus. Mijn mama dacht altijd dat ik me aanstelde. Ik heb het vaker bijna gezegd en ze heeft me ooit gevraagd wat er was in de zin van 'je broer heeft je toch niets aangedaan?' terwijl ze me onderzoekend aankeek. Er zat al een ontkenning in de vraag. De tijdspanne tussen haar vraag en mijn ontkenning, die tranen met zich meebracht, zou haar de waarheid hebben kunnen laten weten, maar ik denk niet dat ze het wil weten, ook haar hersenen sluiten zich af. Ik weet het niet. Ze is niet de slimste. Of eerder erg naief. iedereen valt voor mijn broer zijn praatjes. Hij is weer de tiran van vroeger, soms een goede dag. Zulk gedrag brengt het altijd terug, hij is zo. Ik wou dat ik hem geen vergeving had geschonken. Het is vreemd zusterliefde voor hem te hebben maar ik heb het toch. Maar ook veel haat en verdriet. Veel schaamte, maar tegenwoordig meer tegenover anderen, die het niet zouden begrijpen. Ik zou me schamen als anderen het wisten, want in de wereld is weinig bergip. Ik weet niet of dit is wat bedoeld werd met 'mijn verhaal doen', ik weet niet echt hoe dat moet, al weten enkele vrienden ervan. Ik probeer zo volledig mogelijk te zijn in het beeld. Misschien moet ik dan ook toevoegen dat er mensen zijn die het tegen me hebben gebruikt. 1 persoon, mijn ex. De eerste keer kon ik nog geen commentaar op mijn broer verdragen, omdat ik zijn fouten niet kon verdragen. Mijn ex schreeuwde in een ruzie naar me dat ik precies verliefd was op mijn broer. dat was heel pijnlijk omdat ik het nog niet geplaatst had. Hij wou me raken. De tweede keer was nadat ik het had uitgemaakt na 3 jaar, toen hij me vertelde hoe vuil ik was, en wat mijn ouders wel niet van me zouden zeggen. Hij is een klootzak, maar als ik zo'n mensen tegenkom zullen andere slachtoffers dat ook gedaan hebben. weten jullie hiervan? Ook dat moet veranderen. Ik weet dat dit geen verkrachting was, maar het was een schending van mijn eerbaarheid en mijn persoon. Dus, ik vertel het toch. Ik voelde die drang nadat ik het artikel in De Standaard las. Omdat mijn broer onmogelijk is om met samen te leven.

Terug naar overzicht
News
Vandaag worden er in ons land weer 100 vrouwen verkracht...
22 / 6 /2015

Ik zwijg niet meer
In België startte op 25 november 2013 een actie die zich specifiek tegen verkrachting van vrouwen richt.

Om de overheid tot actie aan te sporen roept de Vrouwenraad vrouwen op niet langer te zwijgen. Duizenden slachtoffers mogen niet in de kou blijven staan. En de daders moeten gestraft worden. 
[-]  Bent u een slachtoffer, laat dan van u horen. Dien klacht in bij de politie en doe uw verhaal anoniem via ikzwijgnietmeer.be. Want elke dag worden in ons land weer 100 vrouwen verkracht. En slechts 10 van hen dienen klacht in. 
[-]  Wilt u dit onrecht mee bestrijden, steun dan deze Belgische campagne voor een betere opvang, een goede begeleiding en meer respect voor de rechten van slachtoffers van verkrachting.
Teken de petitie

The Gap Is Mine!