NL - FR
een initiatief van

Je verhaal

waarover men niet spreekt ... maar wat toch moet worden verteld ... het verhaal van Marmoucha.


Ken je Marmoucha?

Ik heb haar leren kennen bij één van de vele therapieën die mijn leven leefbaar hebben gemaakt....ze heeft me gered - heb ik begrepen - toen de pijn, van wat me is overkomen, te groot om dragen was, té veel voor het kind dat ik was toen ik werd besmeurd... slachtoffers doen dat : opsplitsen om de pijn te verstoppen ... en zo kwam Marmoucha in mijn bestaan.
Zij woont in mijn overtollige kilo's, mijn voeten en handen, zij beheerst mijn hart en mijn taal ; zonder haar ben ik maar half, krijg ik niks voor mekaar...
Met haar is het vaak moeilijk om leven, ze slaat goede raad in de wind... ze raast en ze droomt, koppig en eigengereid, Ze beslist over mijn handel en wandel, doet altijd haar zin... als ik haar moe en verslagen terug in mezelf verstop, dan is ze alleen met veel snoepen en eten te paaien...ze wil niets meer en ze wil alles ...
Ze is graag aanwezig bij kinderen, mijn kleinkinderen haar grootste geluk : dan wordt ze vriendelijk en zorgzaam, creatief en alert ... ze wordt weer die vierjarige en herbeleeft mijn gemiste jeugd, ze praat en lacht, doet mee met de spelletjes, de speeltuin haar paradijs en ik zie haar graag bezig, mijn jongere ik.
Zij is een deel van mijn leven, ik deel het met haar : ik leef overdag, van haar zijn de nachten, ik ben het verstand, zij het gevoel, ik ben rationeel, zij creatief. Ik leef tweemaal, ben nooit alleen, kan uren met haar redeneren en ruziën, ze heeft altijd het laatste woord, het grote gelijk, de stoutste plannen, de beste verhalen.
Ze kan wel heel moeilijk aanvaarden, afhankelijk te zijn van mij ... alhoewel mijn gelijke, is ze toch maar een onderdeel van mezelf. Ik ben de eerstgeborene, het officieel erkende deel. Zij is pas later gekomen, ontstaan uit noodzaak.

Ik ben een jaar of 4-5. Ik ben heel opgewonden : de straatkinderen spelen verstoppertje en ik mag voor het eerst echt meedoen. Meestal ben ik vlug ontdekt: ik ben nog zo klein, ken geen goede schuilplaatsen, kan niet lang stilzitten, word over het hoofd gezien als onbelangrijk klein grut. Maar vandaag is dat anders : de grote jongens nemen me mee, dragen me mee naar een verre veilige plaats, hoe spannend ! ik tel nu echt mee, wat fijn ! ze kruipen samen in de vieze buiten-wc van de buren, ik kan niet zwijgen van opwinding, ze houden mijn mond dicht. De spanning wordt me bijna teveel, ik moet plassen... doe maar gebaren ze, maar voor ik het goed besef ligt mijn broekje op de grond, handen betasten me, laten me dingen zien en voelen en beroeren plaatsen waarvan ik het bestaan niet kende ... ik weet niet wat me overkomt. Ik weet wel dat dit fout is, dit is niet verstoppen maar ontbloten. Zo diep zit de katholieke moraal wel in mijn kinderverstand dat ik begrijp ; dit is een grote zonde, ik ga gestraft worden, ik ga naar de hel als ik me niet verweer. Maar de volgende is al bezig en ik kan niets doen, en als ze me laten gaan is het gedaan met verstoppen, of... begint het verstoppen pas echt, maar dan van mezelf...
Hoe ik me ook gedraag en verzet, het gebeurt telkens en telkens opnieuw. Alsof ik een groot bord bij me draag met “ pak me maar ” ... er zijn altijd andere handen en andere kandidaten ... vertellen ze het aan elkaar door ? ruiken ze het aan mij ? Lezen ze het in mijn ogen ? Lok ik het uit ? Wat ik ook doe of niet doe : ze weten me altijd te vinden, het wordt een constante in mijn leven, ik kan ze niet afweren, ik kan het niemand vertellen, ik word een klein bang kind met een groot geheim, een lastpost, een moeilijke puber, een opstandig geval.
Marmoucha is me komen redden toen thuis de incest begon, alhoewel dat woord toen nog moest worden uitgevonden. “Vieze manieren” noemen ze het, of “onkuisheid” lees ik in mijn catechismus. Ik ben onkuis, maar dat kan ik niet biechten, ik zing in de kerk, maar voel me de grootste zondaar en gedoemd tot de hel... hoe los je dat op? En dan komt zij de schuld op zich nemen: 'speel jij maar dat brave katholieke geval, ik zal de zondaar wel zijn, ze doen dat niet met jou, maar met mij' En dus laat ik haar mijn lijf overnemen als er weer iemand me misbruikt, het overkomt mij niet, ik ben alleen mijn hoofd.... Marmoucha is geboren.

Ken jij Marmoucha?

Ik ben rechtshandig, zij een linkerpoot. Ik ga naar school, zij leest en schrijft haar eigen boeken. Ik ben goed in talen, zij buist op wiskunde. Ik ben lid van de jeugdbeweging, zij is de rebel. Ik ben de bange afwezige, zij speelt de eerste viool. Ik ben sociaal, zij radicaal. Ik wil voortstuderen, zij wil op reis. Zij maakt mij het leven onmogelijk : kwaad en opstandig, ze haat alle uniformen, spuit haar kritiek op nonnen en hoge omen, ze houdt me 's nachts wakker en lacht me uit bij alles wat ik doe om ergens bij te horen, ze kwetst mijn vriendinnen, bezorgt me een kwalijke reputatie, ze is mijn leven moe en heeft een hekel aan mij.
Ik moet met haar breken, het stuur overnemen. Ik beslis alleen nog in mijn hoofd te leven, en haar dat lijf te laten, want zonder mij kan ze toch niks. Ik wil haar vergeten en zij verbreekt alle contact. Zij kruipt in haar schulp...Er komt rond mijn 14de een eind aan het misbruik en ik kan mijn eigen leven gaan leven, lijden en leiden zijn voortaan van mij ... zij is vergeten.

De moeilijkste dag in mijn kinderleven is de dag dat mijn ma ons betrapt. Ze volgt ons stiekem de trap op naar de zolder. Ze heeft een plastieken darm in haar hand en ranselt me de trap af. Waarom slaat ze alleen mij? Waarom? Ze tiert : je bent een hoer ! Ik blijf ondanks de slagen staan. Ik? Ma? Ik kan hier niks aan doen! Ze doen dit al zo lang! Ik kan ze niet tegenhouden! Het is altijd de fout van de vrouw - zegt ze - vrouwen zijn slecht. Ik word ter plaatse feministe, al kende ik dat woord nog niet, beloof mezelf dat ik dat nooit tegen vrouwen zal zeggen, hen altijd zal verdedigen, solidair. Ik word door mijn ma in de gaten gehouden, ze is mijn altijd aanwezige kwelling. Ik ben kwaad op haar, ik haat haar, ik negeer haar, maak ruzie met haar, verwens haar, wil ver weg van haar, nooit zo worden als haar ... ze dreigt me in het klooster te steken, de pastoor er bij te halen, me weg te sturen.... me in de steek te laten... wat erger is dan al dat andere... ze weet niks van Marmoucha en geeft mij van alles de schuld. Ik overleef met moeite de moeilijkste jaren van mijn leven, met alleen maar de hoop zo vlug mogelijk weg te gaan. En elk nieuw verhaal over misbruik en incest doet oude wonden bloeden... want ik ben niet alleen : vriendinnen, buurmeisjes, familieleden, de slachtoffers van priesters en bazen, en vaders en... het houdt nooit op !

Ken jij Marmoucha?


Ik leef mijn hectische leven als vrouw, moeder, politieke-vrouwenrechten-activiste. Zij komt zich weer opdringen, eist weer haar rechten op. Ik ben in Gestalt-therapie en zij springt als een duivel uit een doosje en doet het hele vreselijke verhaal. Dat is mijn verleden en zij heeft het geleden. Ze wordt weer een deel van mezelf. Ik leer met haar leven, zij bepaalt mijn rechten en plichten. Ik de bezorgde moeder, zij de beste speelkameraad van mijn kinderen . Ik help de vrouwen uit vrouwen-en vluchthuis, zij ontfermt zich over mij. Ik woon in Hasselt, zij droomt van Marokko. Ik woon alleen, zij zoekt zich een vriend. Ik heb een relatie en zij neemt de seks voor haar rekening. Ik leer regels en grenzen voor haar te bepalen, zij houdt zich aan de afspraken. Zij gaat naar Marokko en ik ga met haar mee.


Na mijn therapie heb ik nog één moedig gesprek met mijn moeder. Ik vraag haar waarom ? Waarom ? Ben ik dan geen kind van jou ? Heb ik geen recht te bestaan ? Tja, zegt ze : ... dat van vroeger met jou, dat is mij ook overkomen, met een hoge piet van het dorp, en haar ma zei ook dat het haar schuld was en dat zij een hoer was; en de fout ligt altijd bij de vrouw, want dat hadden ze mijn grootmoeder ook gezegd toen het ook haar overkwam. Mijn grootmoeder en mijn moeder en ik; generatie-incest-slachtoffers! en alle drie door de maatschappij schuldig bevonden, niemand die ingrijpt, niemand die weet en helpt. Ik denk vaak : hoe mijn leven zou zijn geweest als ze me wel had geloofd, me had geholpen, me had gesteund? Ik probeer haar te begrijpen, maar het zal vele jaren duren voor ik haar vergeef. En pas als ze dement in haar rolstoel zit en wat genegenheid zoekt, laat ik Marmoucha toe haar met wat humor te verblijden. Nochtans heb ik haar nooit verteld hoe Marmoucha mij heeft geholpen. Zij heeft Marmoucha nooit gekend.

Ken jij Marmoucha?

Ze is een volwaardig deel van mijn bestaan. Ik leef in België, zij in Marokko. Zij is mijn betere ik. Ik stap uit het vliegtuig en zij doet het regenen. Haar geschenk aan haar land. Zij tovert een glimlach op mijn mond en pretlichtjes in mijn ogen. Als zij thuiskomt verbreekt ze de afspraken. Zij neemt het van mij over. Ik ben de toeriste en zij voert me naar onbekende plaatsen. Zij ontmoet vrouwen en vriendinnen en kwebbelt haar luttele woordjes Arabisch. Zij eet met haar rechterhand en gaat naar de hammam. Zij is dapper op zoek naar heden en verleden van haar zusters. Ze staat aan de zee en hoort het lied van de golven. Zij reist naar de bergen en vindt er een paradijs van stilte in een schamel bergdorp. Marmoucha zegt ze, dat is mijn dorp en mijn naam, ze doet zich Marmoucha noemen en maakt zich geliefd. Ze is eindelijk gelukkig en vastbesloten haar deel van het leven in te halen. Ik kijk naar haar en zie dat het goed is. Ik ben op reis maar zij is thuis. Zij is mijn vaste gezellin. Ik doe de financies en zij doet de uitgaven. Ik bespreek de ernst van de vrouwenrechten en zij gaat betogen. Ik gedraag me maar zij daagt uit op elk terrasje met alleen maar mannen. Ik ben de oude vrouw en zij het speelse kind.

Bij de dood van mijn moeder komt alles weer boven. Ik had dat toch allemaal verwerkt? Ik kan er toch al lang mee leven? Vergeven en vergeten? Maar de dood van mijn moeder maakt alles weer actueel, ik ween om Bonneke en om Marmoucha, ik kan niet meer zwijgen. Ik word depressief, zij excessief openhartig : je moet het vertellen, zegt ze, het moet stoppen, de laatste generatie van onnoemelijk leed. Wie zwijgt is ook schuldig, je moet hen waarschuwen, die nieuwe generatie die haar achterkleinkinderen baren en je eigen kleinkinderen opvoeden. Het moet stoppen, je moet het doen stoppen, ze dicteert haar verhaal, ik kan niet meer vluchten, ze is dominant en vastbesloten : je moet hen vertellen van mij en je pijnlijke verleden, om toekomst te winnen voor de volgende generatie. Je moet. Ze laat me geen ruimte. Ik ga naar het graf van mijn moeder en van mijn -in dit verhaal en mijn leven afwezige- vader en mijn veel te vroeg gestorven oudste zus. Ik stel hen voor aan Marmoucha, vertel haar verhaal, vraag om hulp van over de grens ... Ik ben nu de moeder en grootmoeder en ik maak daar een andere keuze : ik zal spreken, niet aanklagen maar waarschuwen, ik zal de ban breken, Marmoucha overleveren aan de buitenwereld. De laatste, ik moet de laatste zijn... laat het ons hopen.

Ken jij Marmoucha?

Ik schrijf dit verhaal, zij leest mee over mijn schouder. Ik heb schrik van de gevolgen, zij verheugt zich alvast in haar nieuwe status. Ik zoek naar woorden, zij dicteert haar mooiste volzinnen. Ik ben doodmoe, zij is nog nooit zo wakker geweest. Ik beslis definitief te verhuizen, zij begint voor mij in te pakken. Ik treur om het verleden en wat ik moet achterlaten, zij is ongeduldig bezig met haar nieuwe toekomst. Ik ween om de geliefden die ik moet verlaten, zij maakt kennis met al maar nieuwe Marokkaanse vriendinnen. Ik schrap al mijn afspraken en activiteiten, zij plant een nieuw leven met een overvolle agenda. Ik verbreek mijn relatie met de man van mijn dromen, zij staat aan de rivier van haar dorp op hem te wachten en te hopen. Ik regel mijn afscheid, zij verzint nieuwe plannen : Arabisch leren, reizen, sporten, naar zee, mensen ontvangen, in een weeshuis gaan werken, nieuwe opleidingen voor vrouwen opzetten, haar land leren kennen en bewonen, de rivier helemaal afwandelen... voor altijd Marmoucha worden en oude deuren afsluiten. Zij leeft en ik ga al levend dood.

Mijn jeugd is nu definitief afgelopen, de hoofdrolspelers gestorven of verdwenen uit mijn hoofd en leven. De plaats van de misdaad al lang afgebroken, het ouderlijk huis wordt verkocht, dat dorp heeft een andere betekenis gekregen, ze kunnen mij niet meer raken en kwetsen, mijn lijf is oud en onaantrekkelijk en in handen van Marmoucha, bij haar ben ik veilig. Nog één ding te doen : een oproep aan de volgende generatie. Zorg goed voor je kinderen, waak over hen. Praat met hen, dat dit nooit meer mag gebeuren, zoek hulp, haal kinderboeken om het bespreekbaar te maken. Voedt hen op, tot mondige vrouwen en zachte mannen. Ban de macho in je zonen, de slachtofferrol in je dochters. Denk aan Marmoucha en vertel hen van haar. Zij heeft zoveel geleden, maar zoveel te geven. Jullie dragen allemaal haar genen, laat het een zinvolle erfenis zijn. Je bent het aan haar en aan je kinderen verplicht. En ik zal altijd aan jullie zijde staan.... de toekomst ligt in jullie handen, en ik maak er graag deel van uit. Nieuwe technologieën maken contact houden mogelijk. Maar spreek me nooit aan over Marmoucha. Zij blijft mijn diepste geheim en mijn kostbaarste bezit. Vertel me over je kinderen en je dromen. Ik ben jullie vurigste supporter, er is voor jullie altijd plaats in mijn huis en mijn hart.
Kom me bezoeken en ontmoet dan Marmoucha. Zij is altijd in voor nieuwe verhalen en leuke verrassingen.

Dit is Marmoucha.

Mijn betere ik, mijn dapperste kind, mijn creatiefste talent, mijn dierbaarste vriendin. Zij is de schorpioen in mijn horoscoop, ik ben de kreeft, maar ze zal me niet bijten. Zij zit in de zon, ik kijk naar de maan. Zij vertoeft in de bergen., ik verlang naar de zee. Zij blijft eeuwig jong, ik word oud . Zij is altijd op reis, ik ben graag thuis. Zij woont aan de stroom die haar dorp en stad verbindt, ik blijf in mijn bed. Zij wil gaan leven en haar jeugd herbeleven, de verloren jaren inhalen, ik regel mijn komende dood. Zij is het kind dat altijd wil spelen, ik de moeder waarbij ze komt uitrusten.
Wij hebben elkaar leren kennen en accepteren en waarderen, we zijn een ideaal koppel, elkaars beste huwelijkspartner. Altijd met twee, elkaars verlengde, elkaars aanvulling. Zonder Marmoucha, geen Monique. En omgekeerd. Ze zal met mij sterven, maar we zullen eeuwig blijven leven, in jullie. Bedankt Marmoucha. Voor altijd de jouwe.


Ik ben Monique, maar ook heel graag Marmoucha.
Hasselt, 1951-2012. Marokko 2012-


Terug naar overzicht
News
Vandaag worden er in ons land weer 100 vrouwen verkracht...
22 / 6 /2015

Ik zwijg niet meer
In België startte op 25 november 2013 een actie die zich specifiek tegen verkrachting van vrouwen richt.

Om de overheid tot actie aan te sporen roept de Vrouwenraad vrouwen op niet langer te zwijgen. Duizenden slachtoffers mogen niet in de kou blijven staan. En de daders moeten gestraft worden. 
[-]  Bent u een slachtoffer, laat dan van u horen. Dien klacht in bij de politie en doe uw verhaal anoniem via ikzwijgnietmeer.be. Want elke dag worden in ons land weer 100 vrouwen verkracht. En slechts 10 van hen dienen klacht in. 
[-]  Wilt u dit onrecht mee bestrijden, steun dan deze Belgische campagne voor een betere opvang, een goede begeleiding en meer respect voor de rechten van slachtoffers van verkrachting.
Teken de petitie

The Gap Is Mine!