NL - FR
een initiatief van

Je verhaal

Soms is het in mijn hoofd nog steeds niet gebeurd. Soms overtuig ik mezelf ervan dat het nu eenmaal zo gaat in een relatie, dat dat nu eenmaal is hoe mensen met elkaar omgaan als het over seks gaat. En dan kijk ik in de spiegel en huil, en vraag me af hoe het in godsnaam mogelijk is dat we als maatschappij zo ver gekomen zijn dat respectloos, grensoverschrijdend gedrag van onze partners in ons lijf, ons bestaan, onze ziel gegrift zijn als doodnormaal.

Ik ben nu 26. Ik ben drie jaar samen geweest met mijn ex, tussen mijn 21ste en 24se. We hebben twee jaar samen gewoond. Hij was van ongeveer mijn leeftijd, had werk als burgerlijk ingenieur, ik studeerde. Ik betaalde aan ons leven samen, appartement, eten, huishoudartikelen... verder wel net zo veel. Van mijn spaarcenten dan, terwijl hij drieduizend euro per maand verdiende, een auto, laptop en gsm van de zaak kreeg en ook ongelimiteerd kon tanken in heel Europa.

Hij werkte hard. Soms weken van 70 tot 80 uur. Ondertussen zorgde ik dat zijn hemden gestreken waren en dat zijn eten op tafel stond, enfin, ik deed zo goed en zo kwaad het kon ons hele huishouden bovenop mijn studies en in combinatie met mijn functies binnen studentenraad en praesidium. Functies die ik opgenomen had om hem te plezieren, want ik kreeg met enige regelmaat te horen dat ik nergens naar streefde, nog niks bereikt had, dat ik maar gemiddeld was en waarom ik daar in godsnaam genoegen mee zou nemen als ik ook voor excellent kon gaan.
Ik vroeg wel eens of hij wilde weten hoe laat hij thuis zou zijn, zodat ik kon plannen wanneer ik moest koken. Soms was hij dan twee uur te laat niet thuis, en was ik natuurlijk ongerust, maar als ik dan in mijn ongerustheid eens belde om te informeren, of hem vroeg om me de volgende keer op de hoogte te houden omdat ik anders dacht dat er misschien iets gebeurd was, was ik een controlefreak en een jaloerse tik.

We deden verder amper wat samen. Quality time was te veel gevraagd. Hij werkte toch zo hard, en als hij dan thuis kwam, wilde hij wat tijd voor zichzelf. En seks. Want een man heeft zo zijn behoeftes en we hadden toch een relatie, en seks hebben, dat doe je binnen een relatie. Trouwens, seks was toch een toffe bezigheid zeker, daar had ik dan mijn quality time. Ik gaf vaak toe, want ja, het waren momenten dat ik tijd met hem kon doorbrengen, het waren momenten waarop hij voor een keer aandacht had voor mij, en langzaam maar zeker zat dat zo in mijn hoofd, werd het mij geleerd, had ik die redenering geïnternaliseerd: lekker koken, huis aan kant, zorgen dat hij geen stress had, hem pijpen, eens bovenop hem kruipen, doen alsof ik niks toffer vond dan hem plezieren en soms, soms was hij dan eindelijk in zo'n goede bui dat we eens uit eten gingen, of naar de bioscoop. Later was de beloning dat hij eindelijk eens vijf minuten niet kregelig was en niet bot en kortaf tegen me deed.

Maar na een jaar of twee kreeg ik wel genoeg van dat gedoe. Ik had dankzij andere mensen in mijn leven wat ruggengraat gekweekt, en ik werd me opeens ook pijnlijk bewust van het feit dat seks voor mij een zeer onaangename, alarmerende, negatieve bedoening geworden was, dus ik nam me voor om het ook gewoon niet meer te doen tenzij ik er zin in had.

Al snel werd mijn ex norser, bozer, prikkelbaarder.. Hij leek constant gefrustreerd. Hij liep door ons appartement alsof er ieder moment iets in hem kon ontploffen. Hij was zwijgzaam, brak mijn verhalen steeds af, hij trok zich terug...

Soms was hij opeens poeslief en vrolijk. Schatje hier, schatje daar, liefje zus,... eens een kusje, een knuffel.. Tot hij 's avonds in bed begon te friemelen en ik geen zin had. Dan was hij helemaal ontdaan, want hij had nog zo zijn best gedaan om lief te zijn die dag, en dan stond er nóg niks tegenover. Wat een ondankbare trut was ik, zeg. Ons seksleven was al tot bijna niks gereduceerd, hij moest aan zijn trekken geraken, en ik was een frigide non. No wonder dat onze relatie niet goed liep als ik het nog niet kon opbrengen om eens een beetje met hem te neuken.

Ik was het op een gegeven moment zó ongelooflijk zat... Ik begon te roepen, te schreeuwen, ik zei dat hij niet kon verwachten mij als een voetveeg te behandelen, me constant te kleineren en uit te maken, mij verder zo veel mogelijk links te laten liggen, nooit eens wat tijd en aandacht in mij stoppen behalve om te klagen, om dan wel na vijf minuten paaien een pakketje vogelen van koninklijk niveau te kunnen krijgen. We maakten ruzie, ruzie, ruzie. Hij kakte mij uit voor alles wat vies en lelijk is, tot ik huilend van ellende en frustratie tussen de kleerkast en de muur in een bolletje zat te trillen, terwijl hij vlak tegen me aan op me neer stond te kijken en zei: "je bent een sukkel, een kutwijf, een hoer, een trut, een bitch, een niksnut. Wat heb jij bereikt in je leven? Niks! Elk "succes" dat je in je bestaan al behaald hebt is wel het MINSTE wat je van een normaal functionerend mens kan verwachten, en heb je trouwens ook allemaal aan MIJ te danken. Zonder mij stond je nu nergens. Kijk naar jezelf. Wat zit je daar nu te janken als een klein kind. Doe niet zo fucking belachelijk." En zo ging hij dan even door, al schreeuwend en met zijn armen zwaaiend alsof hij me ieder moment een klap zou verkopen, maar dat deed hij nooit. Hij ging door tot ik gewoon amper nog kon ademen.

Daarna kwam hij lief doen, sorry zeggen, mij knuffelen op bed tot ik gekalmeerd was. Dat knuffelen resulteerde in hij die, terwijl ik, nog steeds doorhuilend, probeerde mezelf genoeg te kalmeren om normaal te ademen, mijn kleren begon uit te trekken. En dan hadden we seks. Nuja.. Hij had seks met mij. Ik zei niks. Ik liet maar doen, ik was uitgeput, en ik was bang dat hij opnieuw zou beginnen razen als ik hem tegenhield...

Na een paar maanden brak ik niet meer wanneer hij zo tegen me deed, en toen werd ik 's nachts soms wakker wanneer hij me opeens befte of penetreerde. Toen ik hem daarover aansprak, vond hij dat hij wel in zijn recht was. We waren een koppel, dus hij mocht seks met mij hebben. Hij voelde trouwens dat ik nat werd, dus dat wilde toch zeggen dat ik genoot. Waar klaagde ik over?


Ik heb hier nooit aangifte van gedaan. Hoe zou ik ook? Wat is mijn woord tegen het zijne? Meer is er niet. Hij heeft mij nooit geslagen, en hij heeft me nooit bedreigd. Hij heeft nooit gezegd dat hij me iets zou aandoen, of iemand anders iets zou aandoen, als ik geen seks met hem zou hebben. De seks die wij hadden was wel drie jaar lang in de meerderheid van de gevallen tegen mijn zin, maar dat kan niemand bewijzen, en al gelooft iemand onvoorwaardelijk mijn versie van het verhaal, dan komt toch steeds de vraag of het niet gewoon miscommunicatie was, niet gewoon een ongelukkige situatie waar eigenlijk niemand schuld aan heeft. Mensen vragen zich af of ik me daar wel zo slecht bij moet voelen. Of het wel terecht is dat seksualiteit zo'n groot probleem voor mij vormt nu. Of ik het niet helemaal zelf gezocht heb, want ik had ook gewoon kunnen weggaan of in de eerste plaats niet ja zeggen alleen maar om wat aandacht. En dan vraagt de wereld zich af waarom we zwijgen, tegen onszelf en tegen al de rest, en vooral tegen de politie.


Terug naar overzicht
News
Vandaag worden er in ons land weer 100 vrouwen verkracht...
22 / 6 /2015

Ik zwijg niet meer
In België startte op 25 november 2013 een actie die zich specifiek tegen verkrachting van vrouwen richt.

Om de overheid tot actie aan te sporen roept de Vrouwenraad vrouwen op niet langer te zwijgen. Duizenden slachtoffers mogen niet in de kou blijven staan. En de daders moeten gestraft worden. 
[-]  Bent u een slachtoffer, laat dan van u horen. Dien klacht in bij de politie en doe uw verhaal anoniem via ikzwijgnietmeer.be. Want elke dag worden in ons land weer 100 vrouwen verkracht. En slechts 10 van hen dienen klacht in. 
[-]  Wilt u dit onrecht mee bestrijden, steun dan deze Belgische campagne voor een betere opvang, een goede begeleiding en meer respect voor de rechten van slachtoffers van verkrachting.
Teken de petitie

The Gap Is Mine!