NL - FR
een initiatief van

Je verhaal

Ik ben 24 jaar. Mijn vader heeft mij misbruikt van mijn kinderjaren tot mijn 14e ongeveer. Wanneer of hoe het juist begonnen is, weet ik niet meer. Mijn zus heeft hij ook misbruikt. "Mama heeft niet dezelfde behoeften als ik.".
Ik heb het nog nooit tegen iemand gezegd. Het begon "onschuldig", maar ging al gauw verder. Hij heeft mij nooit gepenetreerd - al heeft hij dat één keer wel geprobeerd. Omdat het pijn deed, is hij gestopt. Lief, toch?
Vroeger deed het mij niet zoveel. Het was gewoon gebeurd. De laatste tijd komt het echter steeds vaker terug naar boven, en dat haat ik. Ik wil er niet terug aan denken, ik wil het achter me kunnen laten. Dat neem ik hem nu ook het meeste kwalijk: dat ik mijn leven nu niet kan leiden zoals ik wil.
Ik heb mezelf nooit verminkt, nooit zelfmoordgedachten gehad. En daar voel ik me schuldig om. Ik ben jaren misbruikt geweest, maar lijk daar niet door beïnvloed te zijn geweest. Mentaal geraak ik er echter niet om heen.
Ik heb nu bijna 4 jaar een vaste vriend, we wonen al zo'n 3 jaar samen en zijn al een jaar verloofd. Ik wil niet liever dan het hem vertellen, maar durf niet. Niet om wat hij van mij gaat denken, maar van mijn vader. Die zien we nog wekelijks. Mijn vriend weet dat ik mijn vader niet moet, maar waarom juist weet hij niet. Ondanks dat ik mijn vader vervloek, kan ik hem niet zwart maken - al zou ik gewoon de waarheid vertellen. Ik wil wachten tot hij sterft voor ik het aan mijn vriend vertel. Dat duurt langer dan ik dacht - dan ik hoopte.
Ooit stond ik bij mijn vriendinnen in het middelbaar toen er één van hen zei: "Eén op vier meisjes wordt misbruikt. Stel u voor, dat wilt zeggen dat één van ons misbruikt wordt.". En ik maar denken, "Ja, dat ben ik!".
Ik geraak wel vooruit. Ik zit nu in mijn master, heb een gelukkige relatie en nog regelmatig contact met de rest van mijn familie. Mijn jongere broers wonen nog bij mijn ouders in. Ik denk niet dat zij er iets van weten. Mijn moeder wel. Ooit ben ik naar beneden gegaan toen mijn vader mijn zus aan het misbruiken was - terwijl ik ernaast in bed lag. Ze hebben dan een babbeltje gehad, geloof ik, maar veel verandering is er toen niet in gekomen. Uiteindelijk werd ik oud genoeg om "nee" te leren zeggen. Het is dan ook verwaterd, om het zo te zeggen.
Het ergste van al is dat ik het soms leuk vond. Dat is hetgene waar ik mij het meest schuldig over voel. Hoe ziek ben ik wel niet dat ik er soms van genoot? Honderd procent was dat nooit, maar soms "dacht" hij ook aan mij.
Ik voel mij vies.
Eén ding weet ik zeker: mijn kinderen blijven nooit bij hun grootouders logeren.
Dankzij mijn vader ga ik altijd met argwaan naar de vader van mijn kinderen kijken, ook al verdient hij dat niet. Want mijn moeder zal ook niet gedacht hebben dat hij daartoe in staat was. Maar dat was dus wel het geval.
Ik voel mij vies en wil hem met zijn kop tegen de muur rammen.
Maar ik zeg niks.

Terug naar overzicht
News
Vandaag worden er in ons land weer 100 vrouwen verkracht...
22 / 6 /2015

Ik zwijg niet meer
In België startte op 25 november 2013 een actie die zich specifiek tegen verkrachting van vrouwen richt.

Om de overheid tot actie aan te sporen roept de Vrouwenraad vrouwen op niet langer te zwijgen. Duizenden slachtoffers mogen niet in de kou blijven staan. En de daders moeten gestraft worden. 
[-]  Bent u een slachtoffer, laat dan van u horen. Dien klacht in bij de politie en doe uw verhaal anoniem via ikzwijgnietmeer.be. Want elke dag worden in ons land weer 100 vrouwen verkracht. En slechts 10 van hen dienen klacht in. 
[-]  Wilt u dit onrecht mee bestrijden, steun dan deze Belgische campagne voor een betere opvang, een goede begeleiding en meer respect voor de rechten van slachtoffers van verkrachting.
Teken de petitie

The Gap Is Mine!