NL - FR
een initiatief van

Je verhaal

Van mijn ongeveer 6 jaar tot mijn 13 jaar ben ik seksueel misbruikt geweest door een ouder neef, langs moeders zijde.
Slechts op mijn 19de hebben mijn ouders dit geweten, nadat mijn beste vriendin zich zorgen maakte over mijn gemoedstoestand. Ongeveer 2 jaar eerder had ik haar in vertrouwen genomen en over mijn verleden verteld. Ik liep reeds jaren rond met zelfmoordgedachten.
Daar mijn beste vriendin vreesde dat ik die dag een poging zou ondernemen, besloot zij aan de alarmbel te trekken en mijn ouders te bellen met de vraag of ze dringend naar Brussel (waar ik studente) konden gaan, daar het niet goed met mij ging.
Toen ze in Brussel toekwamen, gaf ik hen mijn afscheidsbrief waarin ik vertelde over mijn verleden. Ik vermeldde niet wie de dader was.
Mijn moeder vroeg me wie de dader was toen ze de brief gelezen had. Waarop mijn vader zei: 'Ik weet wie het is.' Zijn antwoord was het juiste. Hij had al lang een gevoel dat hij me iets aangedaan had.
Mijn ouders hebben onmiddellijk een afspraak bij een psychiater in Leuven gemaakt, die in een psychologisch centrum werkte. Daar ik geen pillen wou nemen en vooral nood had aan praten, verwees zei me door naar een psychologe in ditzelfde centrum. Na ongeveer 1 jaar behandeling, heb ik de behandeling opgegeven, omdat ik het eigenlijk gewoon niet meer aankon. Het lukte me niet om erover te praten en had iedere nacht last van enorme nachtmerries, waardoor ik op een bepaald moment niet meer durfde slapen. De constant terugkomende nachtmerries waren altijd dezelfden. Ik probeerde het licht aan te doen omdat ik mijn neef zijn aanwezigheid in mijn kamer voelde, of ik hoorde hem aankomen en probeerde mijn deur op slot te doen, maar de sleutel draaide zot. Roepende, zwetend en in paniek werd ik wakker.
Mijn moeder heeft het me niet gemakkelijker gemaakt. Wellicht omdat ze niet wist hoe ze moest reageren, of zich schuldig voelde, herhaalde ze me constant dat ik het zelf gezocht had, dat ik er maar onmiddellijk een eind aan had moeten stellen ipv mij gedurende 7 jaar te laten misbruiken, dat ik er wellicht wel om gevraagd had.
Dit resulteerde in een daadwerkelijke zelfmoordpoging, ongeveer 11 jaar geleden. Ik belandde in het ziekenhuis en toen ze al wenend in spoed aankwam, vroeg ze me 'waarom'. Ik legde haar uit dat ik het niet meer aankon, dat ze mij als 6 jarig kind verweet dat ik me had laten misbruiken, dat ik erom gevraagd had. Sedert heeft ze het me ook nooit meer verweten, maar begrip getoond.
Haar woorden deden mij pijn, daar zij rond mijn 13de ooit gevraagd heeft, of mijn neef me misbruikte. Ze wist het dus ook eigenlijk al enige tijd.
Buiten mij misbruiken heeft mijn neef ook meermaals mijn keel dichtgeknepen, om mij duidelijk te maken wat er zou gebeuren indien ik er ooit over zou praten.
Ik denk dat ik redelijk goed tegen de herinneringen uit mijn verleden gevochten heb en er redelijk uit ben gekomen, buiten het zwaar gebrek aan zelfvertrouwen en het feit dat ik op mijn 36 nog steeds elke nacht ga slapen met mijn slaapkamerdeur op slot.
Door het gebrek aan zelfvertrouwen heb ik moeite op meerdere vlakken: zoals in mijn eigen geloven uiteraard en hierdoor deftig werk te vinden (ondanks master) en het slagen van relaties.
Ik heb nooit klacht neergelegd bij de politie, daar ik er pas jaren later over heb gesproken, en ook omdat de vader van mijn neef voorzitter is geweest van het Hof van Beroep van Antwerpen en zijn nicht een hoge functie heeft bij VLD Limburg. Mijn neef heeft in diezelfde periode verscheidene zwaar criminele feiten gepleegd en is toen door de functie van zijn vader ook altijd aan enige vorm van straf ontsnapt.
Op mijn 27e heb ik er wel even aan gedacht om hem toch voor de rechtbank te slepen en ondanks het feit dat mijn vader de beste advocaten van het land wou inhuren, heb ik er toch van afgezien, daar velen mensen me waarschuwden dat hij wellicht nooit gestraft zou worden en ik me de vraag moest stellen of het dan wel waard was om die pijn en herinneringen terug te beleven.
Hij heeft mijn kindertijd en een deel van mezelf voor altijd kapot gemaakt, maar het leven moet inderdaad door gaan...

Terug naar overzicht
News
Vandaag worden er in ons land weer 100 vrouwen verkracht...
22 / 6 /2015

Ik zwijg niet meer
In België startte op 25 november 2013 een actie die zich specifiek tegen verkrachting van vrouwen richt.

Om de overheid tot actie aan te sporen roept de Vrouwenraad vrouwen op niet langer te zwijgen. Duizenden slachtoffers mogen niet in de kou blijven staan. En de daders moeten gestraft worden. 
[-]  Bent u een slachtoffer, laat dan van u horen. Dien klacht in bij de politie en doe uw verhaal anoniem via ikzwijgnietmeer.be. Want elke dag worden in ons land weer 100 vrouwen verkracht. En slechts 10 van hen dienen klacht in. 
[-]  Wilt u dit onrecht mee bestrijden, steun dan deze Belgische campagne voor een betere opvang, een goede begeleiding en meer respect voor de rechten van slachtoffers van verkrachting.
Teken de petitie

The Gap Is Mine!