NL - FR
een initiatief van

Je verhaal

Drie jaar geleden werd ik brutaal verkracht. Dit is de eerste keer dat ik het woord 'verkracht' durf gebruiken. Drie jaar lang heb ik er met niemand over gepraat. Alles ging goed in mijn leven tot die ene avond, daarna is alles fout beginnen lopen.

Het was paasvakantie. Ik zat op kot in Gent en had besloten tijdens de vakantie op kot te blijven om te studeren. Alles liep net goed in mijn leven. Ik was lang op zoek geweest naar een studierichting die bij me paste, ik had het eindelijk gevonden en ik voelde me supergoed in mijn vel. Ook had ik voor het eerst in mijn leven iemand leren kennen waarbij ik me erg goed voelde, als we samen waren, leek heel de wereld rond ons te vervagen. Ik voelde me goed. Ik was gelukkig. Altijd was ik wat onzeker geweest, maar hij liet me het mooiste meisje op aarde voelen, ook al vind ik mezelf niet zo mooi.

Ik ging vaak 's avonds lopen, want omdat ik me zo goed voelde, had ik superveel energie. In de tweede week van die paasvakantie liep het mis. Op woensdagavond ging ik lopen. Aan het huis van mijn kot was vanachter een klein koertje met een deur die naar de straatkant gericht was. Ik liet die deur open en legde de sleutel van het huis op dat koertje achter een vuilbak. Ik had geen zakken in mijn sportkleren, dus dat leek me een goede oplossing. Toen ik die avond na het lopen het koertje binnenging, werd ik vastgegrepen door een onbekende man. Wat er toen gebeurde, kan ik niet verwoorden. Nadat hij wegging, ging ik naar binnen en naar mijn kamer. Ik ging in foetushouding onder mijn schouw zitten en bleef daar een hele tijd zitten. Hoe lang juist weet ik niet, maar ik heb het ochtend en terug avond zien worden. Urenlang ging er vanalles door me heen. Moest ik de politie bellen? Naar het ziekenhuis gaan? Me laten onderzoeken? Moest ik mijn ouders bellen? De jongen waarop ik verliefd was? Een vriendin? Toen ik eindelijk recht stond, maakte ik een beslissing die de afgelopen drie jaar enorm heeft beïnvloed. Ik zou het aan niemand vertellen, ik zou me wassen en vergeten dat het ooit gebeurd was.

Na de paasvakantie kwam de jongen waarop ik zo verliefd was geworden terug naar Gent. Hij had de vakantie thuis doorgebracht en kwam nu terug naar zijn kot. Ik was bang. Hij wou met me vrijen, hij wou me aanraken, hij wou het officieel maken, hij wou een relatie met mij. Iets waar ik voor de vakantie erg naar uit had gekeken, want ik wist dat we die stap zouden zetten. En ik wou niets liever dan hem echt mijn vriendje te kunnen noemen en echt, volledig met hem samen te kunnen zijn. Maar nu was alles veranderd. Ik kon er niet tegen als hij me aanraakte en tegelijkertijd kon ik er niet tegen dat ik daar niet tegen kon. We maakten ruzie. Ik moest alleen zijn. Ik voelde aan heel mijn lichaam en stemming dat ik alleen moest zijn. Ik zei hem dat ik hem liever niet meer wou zien. En tot op vandaag heb ik daar spijt van. Tot op vandaag heb ik nog nooit een relatie met iemand gehad, omdat ik dat niet kan. Het gaat niet.

Voordat ik verkracht werd, had ik nog nooit seks gehad. En nadien heb ik het nooit gedurfd. Het voelt als iets dat niet mag, dat niet goed is, niet juist. Ik ben bang dat ik het nooit als iets lief, intiem, mooi zal kunnen ervaren. Ik voel me abnormaal dat ik nog nooit een seksuele relatie met iemand heb gehad.

Na die paasvakantie is alles fout beginnen lopen. Op school ging het helemaal mis. Alhoewel ik mijn richting, Geschiedenis, erg graag deed en er al veel voor gedaan had voor de paasvakantie, ging het nu helemaal mis. Ik kon me er niet op concentreren, ik was er helemaal niet mee bezig. Ik buisde op 5 van de 7 vakken. Aan mijn ouders vertelde ik dat ik 2 buizen had. En zo ging het maar verder en verder. Ik mocht niet meer in Gent studeren wegens te lage studie-efficiëntie, dus ik ging naar Leuven en ging daar op kot. Telkens haalde ik buizen, ik was ongelukkig en depressief. Telkens vertelde ik mijn ouders en al mijn vrienden dat ik goede punten had. Ik ging zogezegd naar mijn '2e bachelor' terwijl ik eigenlijk nog steeds in het eerstejaar zat. Ik moest meer en meer leugens vertellen en dingen verzinnen om mezelf niet te verraden. Ik wist niet hoe ik de waarheid moest vertellen. Hoe zou iemand dat nu kunnen begrijpen? Ik was altijd een goede student geweest, hoe kon ik dat nu aan iemand uitleggen?

Ik voelde me erg alleen, niemand wist wat er in mij omging en hoe slecht het eigenlijk met me ging. Ik deed altijd alsof ik me erg goed voelde, maar van zodra ik alleen was, barstte ik in tranen uit. Zou ik nu ook nog de wereld in moeten zonder diploma? Ik zag het niet meer zitten. Ik wou niet meer verder.

Momenteel zit ik nog steeds in het eerstejaar en ook al half in het tweedejaar, maar mijn ouders denken dat ik in juni mijn bachelor haal... Ik ga nu naar een psychiater en psycholoog en heb eindelijk de kracht gevonden om het hen te vertellen. Ik voel dat de therapie helpt, maar ik ben nog altijd erg bang voor de toekomst. Ik heb mijn verhaal ook aan een vriend en vriendin gedaan. Maar toch voel ik me nog erg alleen. Ik had altijd gedacht dat, wanneer ik eindelijk de moed zou vinden om aan iemand mijn verhaal te vertellen, dat ik me dan stukken beter zou voelen. Dat de wereld dan even zou stilstaan ofzo. Dat die persoon zijn leven even op pauze zou zetten en mij zou helpen. Maar zo gaat het niet, iedereen zijn leven gaat gewoon verder en ik heb het gevoel dat mijn leven al drie jaar lang op pauze staat en dat ik niet de kans krijg om bij te benen. Al mijn vrienden studeren af, gaan werken, hebben een vaste relatie. Ik heb het gevoel dat al die dingen niet voor mij zijn weggelegd.

Momenteel zou ik een paper moeten schrijven van 8000 woorden, ik heb er nog maar 700 en moet hem maandag indienen. Het gaat niet. Het gaat niet goed met mij.

Terug naar overzicht
News
Vandaag worden er in ons land weer 100 vrouwen verkracht...
22 / 6 /2015

Ik zwijg niet meer
In België startte op 25 november 2013 een actie die zich specifiek tegen verkrachting van vrouwen richt.

Om de overheid tot actie aan te sporen roept de Vrouwenraad vrouwen op niet langer te zwijgen. Duizenden slachtoffers mogen niet in de kou blijven staan. En de daders moeten gestraft worden. 
[-]  Bent u een slachtoffer, laat dan van u horen. Dien klacht in bij de politie en doe uw verhaal anoniem via ikzwijgnietmeer.be. Want elke dag worden in ons land weer 100 vrouwen verkracht. En slechts 10 van hen dienen klacht in. 
[-]  Wilt u dit onrecht mee bestrijden, steun dan deze Belgische campagne voor een betere opvang, een goede begeleiding en meer respect voor de rechten van slachtoffers van verkrachting.
Teken de petitie

The Gap Is Mine!